امید و اندوه در عصر انسان‌محور ۲۰۱۶
Hope and Grief in the Anthropocene 2016

عصر انسان‌محور دورانی پرآشوب و بالقوه فاجعه‌آمیز است که نیازمند روش‌های نوینی برای تفکر درباره‌ی روابط بین انسان و جهان غیرانسانی است. این کتاب بررسی می‌کند که چگونه واکنش‌ها به چالش‌های زیست‌محیطی به‌جای در نظر گرفتن ابعاد تغییرات ضروری اجتماعی-اقتصادی برای یک جهان «آینده»، با اندوهی برای یک گذشته‌ی دست‌نخورده و قطعی، متوقف می‌شوند. مفهوم‌سازی‌های روابط انسان-طبیعت باید هم قدرت انسان و هم جایگاه او را در روابط مادی به رسمیت بشناسند. امید، فرآیندی مخاطره‌آمیز و پیچیده از امکان‌پذیری است که احساسات دردناکی را به همراه دارد؛ امید، چیزی است که باید تمرین شود تا اینکه صرفاً احساس شود. با توجه به اینکه راه‌حل‌های متمرکز دولتی در مورد تغییرات آب‌وهوایی ناکافی به نظر می‌رسند، می‌توان منابع فکری و عملی را از درک و عملکردهای روزمره استخراج کرد. نمونه‌های تجربی از محیط‌های روستایی و شهری و با شرکت‌کنندگان متنوع در پژوهش – جوامع بومی، دانشمندان آب‌وهوا، مدیران علف‌های هرز، ساکنان حومه‌ی شهر – به ما کمک می‌کنند تا ظرفیت، آسیب‌پذیری و امید را به روش‌های جدیدی در نظر بگیریم.

The Anthropocene is a volatile and potentially catastrophic age demanding new ways of thinking about relations between humans and the nonhuman world. This book explores how responses to environmental challenges are hampered by a grief for a pristine and certain past, rather than considering the scale of the necessary socioeconomic change for a ‘future’ world. Conceptualisations of human-nature relations must recognise both human power and its embeddedness within material relations. Hope is a risky and complex process of possibility that carries painful emotions; it is something to be practised rather than felt. As centralised governmental solutions regarding climate change appear insufficient, intellectual and practical resources can be derived from everyday understandings and practices. Empirical examples from rural and urban contexts and with diverse research participants – indigenous communities, climate scientists, weed managers, suburban householders – help us to consider capacity, vulnerability and hope in new ways.