بنیان‌گذاری دانش ۲۰۱۰
Grounding Knowledge 2010

کوهستان‌ها و بزرگراه‌ها، اقیانوس‌ها و آپارتمان‌ها، درختان و خودروها: این‌ها عناصری هستند که به فعالیت ذهنی ما شکل می‌دهند. با این حال، کریستوفر جی. پرستون معتقد است که معرفت‌شناسی غربی، از همان آغاز، این عوامل مادی را نادیده گرفته است. حتی دیدگاه‌های پست‌مدرن درباره‌ی نحوه‌ی تفکر و شناخت ما نیز همچنان بر عوامل اجتماعی و فرهنگی بیش از محیط فیزیکی تأکید دارند.

ریشه‌یابی دانش ادعا می‌کند که یکی از پیامدهای ناخواسته‌ی این انسان‌محوری، نادیده گرفتن استدلال معرفتی در حمایت از حفظ محیط‌های طبیعی گوناگون بوده است. ریشه‌یابی دانش این استدلال را ارائه می‌کند. پرستون ابتدا جدایی مکان و ذهن را در معرفت‌شناسی غربی ردیابی می‌کند. او با ایجاد ارتباط بین شکاکیت و دانش غیرواقعی، سپس بررسی می‌کند که چگونه یک بینش مشترک در معرفت‌شناسی کانت و کواین، زمینه را برای روایت‌های مبتنی بر موقعیت از دانش فراهم می‌کند. پس از نشان دادن اینکه چگونه مطالعات علمی و علوم شناختی هر دو اخیراً در این مسیر حرکت کرده‌اند، پرستون شواهد بیشتری برای فرضیه‌ی خود از زمینه‌هایی به گستردگی زیست‌شناسی تکاملی، انسان‌شناسی و مطالعات دینی به دست می‌آورد. او می‌پرسد که این ایده‌ها در معرفت‌شناسی معاصر و فلسفه‌ی محیط زیست چه معنایی برای سیاست‌های محیط زیستی دارند، و نتیجه می‌گیرد که ریشه‌یابی دانش قویاً دلایل معرفتی را برای حفاظت از طیف کاملی از محیط‌های فیزیکی در شرایط طبیعی خود پیشنهاد می‌کند.

ریشه‌یابی دانش در زمانی منتشر می‌شود که گفتگوی فزاینده‌ای بین علوم و علوم انسانی در مورد ریشه‌دار بودن ما در تمام “جهان‌های” مختلف‌مان وجود دارد. پرستون امیدوار است خوانندگان خود را متقاعد کند که “حفاظت از این ریشه‌ها نه تنها به نفع بیولوژیکی، بلکه به نفع شناختی ما نیز هست.”

Mountains and freeways, oceans and apartment buildings, trees and automobiles: such things lend shape to mental activity, says Christopher J. Preston. Yet Western epistemology, since its origins, has neglected these material factors. Even postmodern perspectives on how we think and know continue to emphasize social and cultural factors over the physical environment.

Grounding Knowledge claims that one of the unforeseen consequences of this anthropocentrism has been to ignore the epistemic argument for maintaining diverse natural environments. Grounding Knowledge supplies that argument. Preston first traces the separation of place and mind in Western epistemology. Drawing connections between skepticism and ungrounded knowledge, he then explores how a common insight in the epistemologies of both Kant and Quine sets the scene for more situated accounts of knowledge. After showing how science studies and cognitive science have both recently moved in this direction, Preston draws further evidence for his thesis from fields as far apart as evolutionary biology, anthropology, and religious studies. He asks what these ideas in contemporary epistemology and environmental philosophy mean for environmental policy, concluding that the grounding of knowledge strongly suggests epistemic reasons for the protection of a full range of physical environments in their natural condition.

Grounding Knowledge comes at a time of increasing dialogue between the sciences and the humanities about our rootedness in all of our different “worlds.” Preston hopes to persuade his readers that “it is not only in our biological but also in our cognitive interests to protect these roots.”