اخترشناسی یونانی ۲۰۱۲
Greek Astronomy 2012

علم ستاره‌شناسی با فیلسوفان ایونیایی آغاز شد؛ هم‌زمان با آغاز فلسفه و ریاضیات یونانی. در حالی که مصریان و بابلی‌ها دستاوردهای ارزشمندی در زمینه ستاره‌شناسی داشتند، این نبوغ بی‌رقیب نظریه‌پردازی یونانیان، به‌ویژه نبوغ ریاضیاتی آنان بود که پایه‌های علم واقعی ستاره‌شناسی را بنا نهاد. در این مطالعه کلاسیک، یک محقق برجسته با جزئیات روشن، پیشرفت‌های خاصی را که یونانیان انجام دادند، مورد بحث قرار می‌دهد؛ بسیاری از ایده‌های آنان، اکتشافات ستاره‌شناسی مدرن را پیش‌بینی می‌کرد.

فیثاغورس، متولد حدود 572 قبل از میلاد در ساموس، احتمالاً اولین کسی بود که معتقد بود زمین کروی است، در حالی که پیروان بعدی او با فرضیه تکان‌دهنده آن زمان، مبنی بر اینکه زمین مرکز جهان نیست، بلکه سیاره‌ای مانند سایر سیارات است، پیش‌بینی کوپرنیک را کردند. هراکلیتوس پونتیکوس (حدود 388–315 قبل از میلاد)، شاگرد افلاطون، اعلام کرد که چرخش ظاهری روزانه اجرام آسمانی، ناشی از چرخش کره آسمانی حول محوری از مرکز زمین نیست، بلکه ناشی از چرخش خود زمین به دور محور خود است. ثانیاً، هراکلیتوس کشف کرد که زهره و عطارد مانند قمرها به دور خورشید می‌چرخند. شاید بزرگترین ستاره‌شناس دوران باستان، هیپارخوس بود که بین سال‌های 161 تا 126 قبل از میلاد شکوفا شد. او فهرستی از ستارگان ثابت به تعداد 850 یا بیشتر تهیه کرد، پیشرفت‌های زیادی در ابزارهای مورد استفاده برای مشاهدات نجومی ایجاد کرد و، از جمله دستاوردهای دیگر، تقدیم اعتدالین را کشف کرد. ستاره‌شناسی هیپارخوس، شکل قطعی خود را در سینتاکسیس (که معمولاً المجستی نامیده می‌شود) بطلمیوس، نوشته شده در حدود سال 150 پس از میلاد، به خود می‌گیرد، که تا زمان کوپرنیک در این زمینه پابرجا بود.

دستاوردهای خارق‌العاده این نظریه‌پردازان یونانی و بسیاری دیگر، به طور کامل در این گزارش عالمانه پوشش داده شده است، که وضوح استثنایی را با سبکی خواندنی در هم می‌آمیزد تا اثری تولید کند که نه تنها برای ستاره‌شناسان و مورخان علم ضروری است، بلکه به راحتی برای خوانندگان غیرمتخصص علاقه‌مند به علم نیز قابل دسترسی است.

Astronomy as a science began with the Ionian philosophers, with whom Greek philosophy and mathematics also began. While the Egyptians and Babylonians had accomplished much of astronomical worth, it remained for the unrivalled speculative genius of the Greeks, in particular, their mathematical genius, to lay the foundations of the true science of astronomy. In this classic study, a noted scholar discusses in lucid detail the specific advances made by the Greeks, many of whose ideas anticipated the discoveries of modern astronomy.
Pythagoras, born at Samos about 572 B.C., was probably the first to hold that the earth is spherical in shape, while his later followers anticipated Copernicus with the then-startling hypothesis that the earth was not the center of the universe but a planet like the others. Heraclides of Pontus (c. 388–315 B.C.), a pupil of Plato, declared that the apparent daily rotation of the heavenly bodies is due, not to a rotation of the heavenly sphere about an axis through the center of the earth, but to the rotation of the earth itself around its own axis. Secondly, Heraclides discovered that Venus and Mercury revolve around the sun like satellites. Perhaps the greatest astronomer of antiquity was Hipparchus, who flourished between 161 and 126 B.C. He compiled a catalog of fixed stars to the number 850 or more, made great improvements in the instruments used for astronomical observations, and discovered the precession of the equinoxes, among other accomplishments. The astronomy of Hipparchus takes its definitive form in the Syntaxis (commonly called the Almagest) of Ptolemy, written about A.D. 150, which held the field until the time of Copernicus.
The extraordinary achievements of these and many more Greek theorists are given full coverage in this erudite account, which blends exceptional clarity with a readable style to produce a work that is not only indispensable for astronomers and historians of science but easily accessible to science-minded lay readers.