حکمرانی امنیت غذایی جهانی ۲۰۱۵
Global Food Security Governance 2015

در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸، جهش ناگهانی قیمت جهانی غذا و بحران اقتصادی جهانی، صدها میلیون نفر را از دسترسی به غذای کافی محروم کرد. واکنش بین‌المللی به سرعت شکل گرفت. کمیته امنیت غذایی جهانی سازمان ملل متحد (CFS) که متشکل از ۱۲۳ کشور عضو است، در تلاشی برای ایفای نقش رهبری، مجموعه‌ای از اصلاحات را با هدف تبدیل شدن به برترین پلتفرم بین‌المللی، فراگیر و بین‌دولتی برای امنیت غذایی به تصویب رساند. محور اصلی این اصلاحات، مشارکت دادن شرکت‌کنندگان (از جمله جامعه مدنی و بخش خصوصی) در تمام فعالیت‌های کمیته بود.

این کتاب با تکیه بر داده‌های جمع‌آوری‌شده از اسناد سیاستی، مصاحبه‌ها و مشاهدات مشارکتی، به بررسی سازماندهی مجدد و عملکرد یک کمیته سازمان ملل متحد می‌پردازد که به عنوان بهترین رویه در حکمرانی جهانی شناخته می‌شود. با در نظر گرفتن چالش‌های اساسی که حکمرانی جهانی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند، تأثیر و پیامد مشارکت بیشتر جامعه مدنی از طریق ردیابی مذاکرات سیاستی در CFS، به ویژه میزگردهای سیاست‌گذاری در مورد سرمایه‌گذاری حساس به خرده‌مالکان و نوسانات قیمت مواد غذایی، و مذاکرات مربوط به «دستورالعمل‌های داوطلبانه در مورد حکمرانی مسئولانه تصدی اراضی، شیلات و جنگل‌ها در چارچوب امنیت غذایی ملی» و «چارچوب استراتژیک جهانی برای امنیت غذایی و تغذیه» بررسی می‌شود.

نویسنده نشان می‌دهد که بازیگران جامعه مدنی از طریق مشارکت خود در کمیته، بر نتایج سیاست‌گذاری تأثیر می‌گذارند. با این حال، این تحلیل همچنین نشان می‌دهد که CFS توسط سایر بازیگرانی که به دنبال کسب و حفظ نفوذ در سطح جهانی هستند، تضعیف می‌شود. این کتاب از طریق این تحلیل، بینش‌های مبتنی بر شواهد تجربی را در مورد افزایش مشارکت در فرآیندهای حکمرانی جهانی ارائه می‌دهد.

In 2007/8 world food prices spiked and global economic crisis set in, leaving hundreds of millions of people unable to access adequate food. The international reaction was swift. In a bid for leadership, the 123 member countries of the United Nations’ Committee on World Food Security (CFS) adopted a series of reforms with the aim of becoming the foremost international, inclusive and intergovernmental platform for food security. Central to the reform was the inclusion of participants (including civil society and the private sector) across all activities of the Committee.

Drawing on data collected from policy documents, interviews and participant observation, this book examines the re-organization and functioning of a UN Committee that is coming to be known as a best practice in global governance. Framed by key challenges that plague global governance, the impact and implication of increased civil society engagement are examined by tracing policy negotiations within the CFS, in particular, policy roundtables on smallholder sensitive investment and food price volatility and negotiations on the Voluntary Guidelines on the Responsible Governance of Tenure of Land, Fisheries and Forests in the Context of National Food Security, and the Global Strategic Framework for Food Security and Nutrition.

The author shows that through their participation in the Committee, civil society actors are influencing policy outcomes. Yet analysis also reveals that the CFS is being undermined by other actors seeking to gain and maintain influence at the global level. By way of this analysis, this book provides empirically-informed insights into increased participation in global governance processes.