مرزهای توهم ۲۰۱۰
Frontiers Of Illusion 2010

در پنجاه سال گذشته، علم و فناوری – با حمایت مالی میلیاردها دلاری دولت ایالات متحده – با سرعتی پیشرفت کرده‌اند که زمانی معجزه‌آسا به نظر می‌رسید. در عین حال، مشکلات جامعه پیچیده‌تر، بغرنج‌تر و متنوع‌تر شده‌اند. با این وجود، دانشمندان و سیاستمداران همچنان برای درمان معضلاتی مانند تغییرات اقلیمی جهانی، کاهش منابع طبیعی، ازدیاد جمعیت، مراقبت‌های بهداشتی ناکافی، گسترش سلاح‌های کشتار جمعی و نابرابری اقتصادی، تجویز علم و فناوری بیشتری را پیشنهاد می‌کنند.

دانیل سارویتز، اسطوره‌های اساسی را بررسی می‌کند که برای نیم قرن، سیاست‌های علمی را شکل داده‌اند – اسطوره‌هایی که در خدمت منافع حرفه‌ای و سیاسی جامعه علمی هستند، اما اغلب در پیشبرد منافع کل جامعه ناکام می‌مانند. تحلیل او در نهایت نشان می‌دهد که پیوندهای قوی‌تر بین پیشرفت در علم و پیشرفت در جامعه، مستلزم برنامه‌های تحقیقاتی است که نه از حرکت فکری علم، بلکه از نیازها و اهداف جامعه ناشی شوند.

For the past fifty years, science and technology—supported with billions of dollars from the U.S. government—have advanced at a rate that would once have seemed miraculous, while society’s problems have grown more intractable, complex, and diverse. Yet scientists and politicians alike continue to prescribe more science and more technology to cure such afflictions as global climate change, natural resource depletion, overpopulation, inadequate health care, weapons proliferation, and economic inequality.

Daniel Sarewitz scrutinizes the fundamental myths that have guided the formulation of science policy for half a century—myths that serve the professional and political interests of the scientific community, but often fail to advance the interests of society as a whole. His analysis ultimately demonstrates that stronger linkages between progress in science and progress in society will require research agendas that emerge not from the intellectual momentum of science, but from the needs and goals of society.