از بانکداران خوب تا بانکداران بد: درس‌هایی آموخته‌شده از ۵۰ سال فعالیت در بانکداری ۲۰۱۹
From Good to Bad Bankers: Lessons Learned from a 50-Year Career in Banking 2019

بانکداران امانت‌داران پول دیگران هستند و در قبال سپرده‌گذاران و سایر ذینفعان مسئولیت دارند. با این حال، به دلیل ماهیت انسانی، گاهی اسیر بلندپروازی‌های افراطی می‌شوند و خود را ذینفعان برحق پول‌هایی می‌دانند که به آنها سپرده شده است. این امر می‌تواند آنها را به تصمیم‌گیری‌های وام‌دهی ضعیف و انجام رویه‌های پرخطر سوق دهد و در نهایت به حسابداری صوری، پنهان کردن مشکلات، سوداگری و حتی کلاهبرداری آشکار منجر شود.

البته، ناظران برای جلوگیری از چنین رفتارهایی حضور دارند. آنها در قبال دولت و عموم مردم، مسئول ثبات نظام مالی، تخصیص صحیح منابع مالی توسط بانک‌ها و حمایت از سپرده‌گذاران و طلبکاران هستند. بنابراین، مسئولیت آنها فرعی بر مسئولیت خود بانکداران است.

با این حال، جایی که نظارت سهل‌انگارانه و ناکارآمد باشد، مدیریت بد بانکداران را تشویق می‌کند و یک دور باطل ایجاد می‌کند که در نهایت به بحران‌های مالی منجر می‌شود که اغلب با پول مالیات‌دهندگان درمان می‌شود. البته، این امر به اقتصاد گسترده‌تر نیز آسیب می‌رساند. به همین دلیل است که سه‌گانه‌ی جدایی‌ناپذیر مقررات، نظارت و حل و فصل باید وجود داشته باشد.

آریستوبولو دِ خوان در این مجموعه از نوشته‌های خود در طول یک دوره حدوداً ۵۰ ساله، علل، ویژگی‌ها و پیامدهای بحران‌های مالی را بر اساس تجربه خود به عنوان یک بانکدار مرکزی، کارشناس بانک جهانی و مشاور، در طول بیش از ۵۵ سال فعالیت حرفه‌ای، شرح می‌دهد.

به طور خلاصه، مقالاتی که در این کتاب گردآوری شده‌اند، شرایطی را بازگو می‌کنند که همواره بانکداری را آزار داده و احتمالاً در آینده نیز تکرار خواهند شد.

Bankers are administrators of other people’s money, and they are responsible both to their depositors and to other stakeholders. Human nature being what it is, however, they sometimes fall prey to overweening ambition, coming to see themselves as the rightful beneficiaries of the moneys entrusted to them. This can lead them to make poor lending decisions and engage in risky practices, eventually moving on to cosmetic accounting and the concealment of problems, speculation and even outright fraud.

Supervisors are there to prevent such behaviour, of course. They are responsible to government and the general public alike for the stability of the financial system, the proper allocation of financial resources by the banks and the protection of depositors and creditors. Their responsibility is, then, subsidiary to that of the bankers themselves.

Where supervision is lax and ineffective, however, it encourages bad management by bankers, creating a vicious circle that eventually leads to financial crises, which has most often to be cured using tax-payers’ money. Of course, it also hurts the broader economy. That is why the inseparable trio of regulation, supervision and resolution must exist.

In this collection of his writings over a period of some 50 years, Aristóbulo de Juan describes the causes, characteristics and consequences of financial crises based on his own experience as a central banker, world bank expert and consultant spanning a career of more than 55 years.

In a nutshell, the papers brought together in this book recount circumstances that have always plagued banking, and that are only too likely to recur in the future.