بررسی همدلی در دانشجویان پزشکی ۲۰۱۹
Exploring Empathy with Medical Students 2019

این کتاب به بررسی دیدگاه های جدید در مورد عوامل موثر بر همدلی در دانشجویان پزشکی می پردازد. این کتاب با پرداختن به شکاف همدلی که به طور گسترده در آموزش و عملکرد پزشکی درک می شود، مطالعه ای جدید را در مورد چگونگی تسهیل این احساس در برنامه درسی پزشکی مقطع کارشناسی در بریتانیا و تاثیر آن بر روابط پزشک و بیمار ارائه می دهد. نویسنده از تحلیل پدیدارشناسانه تفسیری (IPA) برای بررسی چگونگی تغییر دیدگاه دانشجویان پزشکی در مورد همدلی در طول تحصیل خود استفاده می کند. این کتاب خطراتی را که دانشجویان هنگام برقراری ارتباط عاطفی با بیماران درک می کنند، استفاده آنها از بی اعتنایی به عنوان یک مکانیسم مقابله ای آموزش داده شده، و پرسش در مورد چگونگی تنظیم احساساتشان را ارائه می دهد.
این کتاب تنش بین ارتباط دانشجویان با بیمار و جدا شدن از او و هدف آنها برای دستیابی به تعادل مناسب را آشکار می کند. نویسنده تعدادی از عواملی را ارائه می دهد که به نظر می رسد همدلی را افزایش می دهند و تعادل رویکردهای زیست پزشکی علمی در مقابل رویکردهای روان اجتماعی در آموزش پزشکی را بررسی می کند. برخلاف نظر رایج مبنی بر کاهش همدلی در دانشجویان پزشکی، این کتاب استدلال می کند که همدلی دانشجویان در واقع در طول آموزش آنها افزایش یافته است. این مطالعه جدید بینش ارزشمندی را در مورد چگونگی حمایت از دانشجویان و پزشکان در برخورد مناسب با احساسات خود و همچنین احساسات بیمارانشان ارائه می دهد، و بدین ترتیب مراقبت های پزشکی انسانی تری را تسهیل می کند.

This book investigates new insights into the factors influencing empathy in medical students. Addressing the widely perceived empathy gap in teaching and medical practice, the book presents a new study into how this emotion is facilitated in the UK undergraduate medical curriculum, and its influence on doctor-patient relationships. The author utilises Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) to investigate how medical students’ perspective on empathy changed throughout their education. It presents the risks students perceive when connecting emotionally with patients; their use of detachment as a taught coping mechanism; and the question of how they regulate their emotions.
The book reveals the tension between students’ connection with and detachment from a patient and their aim to achieve an appropriate balance. The author presents a number of factors which seem to enhance empathy, and explores the balance of scientific biomedical versus psychosocial approaches in medical training. In contrast to the commonly-reported opinion that there has been decline in medical students’ empathy, this book contends that student empathy in fact increased during their training. This new study offers invaluable insight into how students and practitioners may be supported in dealing appropriately with their emotions as well as with those of their patients, thereby facilitating more humane medical care.