زیست‌جغرافیای فرگشتی ۲۰۰۸
Evolutionary Biogeography 2008

خوان خ. مورونه به جای تکیه بر یک رویکرد واحد، پیشنهادی جامع برای بررسی تحولات و نظریه‌های زیست‌جغرافیای تکاملی ارائه می‌دهد. زیست‌جغرافیای تکاملی از داده‌های مربوط به پراکنش، تبارزایی، مولکولی و فسیلی برای ارزیابی تغییرات تاریخی استفاده می‌کند که الگوهای زیستی کنونی را به وجود آورده‌اند. پان‌بیوژئوگرافی، تحلیل همسانی بوم‌زادی به روش صرفه‌جویی، زیست‌جغرافیای شاخه‌بندی شده و فیلوژئوگرافی، چهار رویکرد اخیر و رایج‌ترین آن‌ها هستند. بسیاری این روش‌ها را به عنوان “مکاتب” مختلف تصور می‌کنند، اما مورونه نشان می‌دهد که چگونه هر کدام به سؤالات مختلف در مراحل گوناگون یک تحلیل زیست‌جغرافیایی تکاملی می‌پردازند.

پان‌بیوژئوگرافی و تحلیل همسانی بوم‌زادی به روش صرفه‌جویی برای شناسایی اجزای زیستی یا مناطق بوم‌زادی مفید هستند. زیست‌جغرافیای شاخه‌بندی شده از داده‌های تبارزایی برای تعیین روابط بین این اجزای زیستی استفاده می‌کند. اطلاعات بیشتر در مورد فسیل‌ها، الگوهای فیلوژئوگرافی و ساعت‌های مولکولی می‌تواند برای شناسایی cenochronهای مختلف گنجانده شود. در نهایت، دانش زمین‌شناسی موجود می‌تواند به ساخت یک سناریوی ژئوبیوتیک کمک کند که ممکن است توضیح دهد چگونه مناطق مورد تجزیه و تحلیل با یکدیگر در تماس قرار گرفتند و چگونه اجزای زیستی و cenochronهای ساکن در آن‌ها تکامل یافتند. مورونه این روش‌ها را مقایسه می‌کند و از مطالعات موردی برای روشن ساختن این که کدام روش برای پرسش مورد نظر بهترین است، بهره می‌گیرد. مسائل تمرینی، بخش‌های بحث و واژه‌نامه‌ها، استفاده کلاسی را بیشتر تقویت می‌کنند.

Rather than favoring only one approach, Juan J. Morrone proposes a comprehensive treatment of the developments and theories of evolutionary biogeography. Evolutionary biogeography uses distributional, phylogenetic, molecular, and fossil data to assess the historical changes that have produced current biotic patterns. Panbiogeography, parsimony analysis of endemicity, cladistic biogeography, and phylogeography are the four recent and most common approaches. Many conceive of these methods as representing different “schools,” but Morrone shows how each addresses different questions in the various steps of an evolutionary biogeographical analysis.

Panbiogeography and parsimony analysis of endemicity are useful for identifying biotic components or areas of endemism. Cladistic biogeography uses phylogenetic data to determine the relationships between these biotic components. Further information on fossils, phylogeographic patterns, and molecular clocks can be incorporated to identify different cenocrons. Finally, available geological knowledge can help construct a geobiotic scenario that may explain how analyzed areas were put into contact and how the biotic components and cenocrons inhabiting them evolved. Morrone compares these methods and employs case studies to make it clear which is best for the question at hand. Set problems, discussion sections, and glossaries further enhance classroom use.