مهندسی بحران مالی: ریسک سیستماتیک و ناکامی مقررات‌گذاری ۲۰۱۱
Engineering the Financial Crisis: Systemic Risk and the Failure of Regulation 2011

بحران مالی به گردن بانکداران بی‌پروا، شور و شوق بی‌منطق، حمایت دولت از وام‌های مسکن برای فقرا، مقررات‌زدایی مالی و سیاست‌های پولی انبساطی انداخته شده است. با این حال، متخصصان بانکداری، داستانی با طنین احساسی کمتر اما مطابقت بهتر با شواهد را بازگو می‌کنند: بحران ناشی از توافق‌نامه‌های بین‌المللی نظارتی در مورد سطوح سرمایه بانکی، یعنی توافق‌نامه‌های بازل، بود.

کتاب *مهندسی بحران مالی*، در یکی از نخستین مطالعاتی که به طور انتقادی توافق‌نامه‌های بازل را بررسی می‌کند، نقش حیاتی الزامات سرمایه بانکی و سایر مقررات دولتی را در بحران مالی اخیر آشکار می‌کند. جفری فریدمن و ولادیمیر کراوس استدلال می‌کنند که توافق‌نامه‌های بازل، با تشویق بانک‌ها به سرمایه‌گذاری در اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن با رتبه بالا، تمرکز بیش از حدی از ریسک را در صنعت بانکداری ایجاد کرد. علاوه بر این، مقررات حسابداری، بانک‌ها را ملزم می‌کرد که در صورت کاهش ارزش بازار موقت این اوراق، همانطور که در سال‌های 2007 و 2008 در طول وحشت از نکول وام‌های مسکن ساب پرایم رخ داد، میزان وام‌دهی خود را کاهش دهند.

این کتاب با ارزیابی نظریه‌های پیشرو در مورد بحران—مقررات‌زدایی، رویه‌های جبران خدمات بانکی، اهرم مالی بیش از حد، «بزرگتر از آنکه ورشکست شود»، و فانی می و فردی مک—آغاز می‌شود و از طریق بررسی دقیق شواهد، بسیاری از دیدگاه‌های مرسوم در مورد آنچه اشتباه رخ داده است را رد می‌کند. سپس به بحث در مورد توافق‌نامه‌های بازل و چگونگی مشارکت آنها در ریسک سیستماتیک می‌پردازد. در نهایت، تحلیلی از تخصص علوم اجتماعی و خطاپذیری اقتصاددانان و تنظیم‌کننده‌ها ارائه می‌دهد. *مهندسی بحران مالی* با نگارشی جذاب، نوآوری نظری و در عین حال مبتنی بر شواهد تجربی، بررسی به موقعی از اثرات ناخواسته—و گاه فاجعه‌بار—مقررات بر اقتصادهای پیچیده است.

The financial crisis has been blamed on reckless bankers, irrational exuberance, government support of mortgages for the poor, financial deregulation, and expansionary monetary policy. Specialists in banking, however, tell a story with less emotional resonance but a better correspondence to the evidence: the crisis was sparked by the international regulatory accords on bank capital levels, the Basel Accords.

In one of the first studies critically to examine the Basel Accords, Engineering the Financial Crisis reveals the crucial role that bank capital requirements and other government regulations played in the recent financial crisis. Jeffrey Friedman and Wladimir Kraus argue that by encouraging banks to invest in highly rated mortgage-backed bonds, the Basel Accords created an overconcentration of risk in the banking industry. In addition, accounting regulations required banks to reduce lending if the temporary market value of these bonds declined, as they did in 2007 and 2008 during the panic over subprime mortgage defaults.

The book begins by assessing leading theories about the crisis—deregulation, bank compensation practices, excessive leverage, “too big to fail,” and Fannie Mae and Freddie Mac—and, through careful evidentiary scrutiny, debunks much of the conventional wisdom about what went wrong. It then discusses the Basel Accords and how they contributed to systemic risk. Finally, it presents an analysis of social-science expertise and the fallibility of economists and regulators. Engagingly written, theoretically inventive, yet empirically grounded, Engineering the Financial Crisis is a timely examination of the unintended—and sometimes disastrous—effects of regulation on complex economies.