اکو-تیپ‌ها ۲۰۲۲
Eco-Types 2022

وقتی یک فعال محیط زیست ایده‌آل را تصور می‌کنیم، احتمالاً فردی را در ذهن داریم که خود را وقف کاهش ردپای زیست‌محیطی خود از طریق انتخاب‌های فردی در مورد مصرف می‌کند—به عنوان مثال، راندن یک خودروی کم‌مصرف، یا خوردن گوشت کمتر، یا امتناع از استفاده از نی‌های پلاستیکی. این معیاری است که بسیاری آرزوی دستیابی به آن را دارند—و بسیاری دیگر آن را رد می‌کنند. امیلی هادارت کندی در کتاب *گونه‌های بوم‌شناختی* نشان می‌دهد که بیش از یک راه برای اهمیت دادن به محیط زیست وجود دارد و طیفی از روابط زیست‌محیطی-اجتماعی را ترسیم می‌کند که از تعامل تا بی‌تفاوتی متغیر است.

کندی با تکیه بر سه سال مصاحبه و تحقیق، پنج رابطهٔ کهن‌الگویی با محیط زیست را توصیف می‌کند: افراد “درگیر محیط زیست” که اغلب از نظر سیاسی لیبرال هستند، سطح بالایی از نگرانی در مورد محیط زیست دارند، تعهدی اخلاقی برای محافظت از آن قائلند و معتقدند که یک فرد می‌تواند تفاوت ایجاد کند؛ افراد “فروتن”، که در نگرانی‌ها با افراد “درگیر محیط زیست” سهیم هستند، اما به کارایی خود اعتقادی ندارند؛ افراد “خوش‌بین”، که اغلب از نظر سیاسی محافظه‌کار هستند، به رابطه خود با محیط زیست اطمینان دارند، در مورد شدت مشکلات زیست‌محیطی تردید دارند و از این اشاره‌ها که به آن‌ها اهمیت نمی‌دهند، ناراحت می‌شوند؛ افراد “تقدیرگرا”، که نسبت به زوال محیط زیست بدبین هستند و احساس مسئولیت کمی در قبال اتخاذ عادات سازگار با محیط زیست دارند؛ و افراد “بی‌تفاوت”، که هیچ علاقه‌ای به هیچ بخشی از جنبش محیط زیست ندارند.

کندی استدلال می‌کند که وقتی لیبرال‌ها احساس می‌کنند انحصار اخلاقی در مسائل زیست‌محیطی دارند، قطبیت ایجاد می‌شود. اگر در مورد حفاظت از سیاره جدی هستیم، باید بپذیریم که همه ما نیازی نیست به یک شکل به محیط زیست اهمیت دهیم.

Why acknowledging diverse eco-social relationships can help us overcome the political polarization that undermines our ability to protect the environment

When we picture the ideal environmentalist, we likely have in mind someone who dedicates herself to reducing her own environmental footprint through individual choices about consumption—driving a fuel-efficient car, for example, or eating less meat, or refusing plastic straws. This is a benchmark that many aspire to—and many others reject. In Eco-Types, Emily Huddart Kennedy shows that there is more than one way to care about the environment, outlining a spectrum of eco-social relationships that range from engagement to indifference.

Drawing on three years of interviews and research, Kennedy describes five archetypal relationships with the environment: the Eco-Engaged, often politically liberal, who have an acute level of concern about the environment, a moral commitment to protect it, and the conviction that an individual can make a difference; the Self-Effacing, who share the Eco-Engaged’s concerns but not the belief in their own efficacy; the Optimists, often politically conservative, who are confident in their relationship with the environment, doubt the severity of environmental problems, and resent insinuations that they don’t care; the Fatalists, who are pessimistic about environmental decline and feel little responsibility to adopt environment-friendly habits; and the Indifferent, who have no affinity for any part of the environmental movement.

Kennedy argues that when liberals feel they have a moral monopoly on environmental issues, polarization results. If we are serious about protecting the planet, we must acknowledge that we don’t all need to care about the environment in the same way.