خشکسالی در برزیل ۲۰۱۶
Drought in Brazil 2016

خشکسالی یک مخاطره طبیعی با شروع تدریجی است که اغلب به عنوان یک پدیده خزنده از آن یاد می‌شود. چالش پایش آغاز و تکامل خشکسالی، و شناسایی خاتمه یا پایان آن، موضوعی است که دانشمندان، مدیران منابع طبیعی و تصمیم‌گیرندگان دهه‌هاست با آن دست و پنجه نرم می‌کنند. با این حال، مدیریت خشکسالی باید با هدف کاهش خطرات ناشی از رویدادهای خشکسالی آینده بر اقتصاد، محیط زیست و بافت اجتماعی مناطق صورت گیرد.

همانند بسیاری از کشورها، خشکسالی‌ها اغلب در برزیل به عنوان یک بحران مدیریت می‌شوند، نه رویدادهایی که مقامات و جوامع به طور فعالانه برای آن آماده شوند. اگرچه خشکسالی برای برزیل پدیده جدیدی نیست، اما موج اخیر خشکسالی‌ها در شمال شرقی نیمه‌خشکِ فقیرنشین و قطب صنعتی سائوپائولو در جنوب شرقی، این کشور را مجبور کرده است تا به طور جدی‌تری به فکر تغییر سیاست‌ها و رویکردهای مدیریتی خشکسالی خود باشد.

این کتاب از دیدگاه وزرا و دبیران، مقامات دولتی و فنی، سازمان‌های جامعه مدنی و متخصصان توسعه روایت می‌شود که به تسهیل تغییر پارادایم در برزیل از مدیریت بحران به سمت مدیریت فعالانه خشکسالی کمک کردند. این کتاب به سبکی نگارش شده است که برای مخاطبان فنی و غیرفنی جذاب باشد و هدف آن ارائه یک چارچوب و درس‌هایی برای سایر کشورها است تا هنگام آغاز تلاش‌های مشابه برای بهبود سیاست‌ها و سیستم‌های مدیریت خشکسالی خود، مد نظر قرار دهند.

Drought is a slow-onset natural hazard that is often referred to as a creeping phenomenon. The challenge of monitoring drought’s onset and evolution, and identifying its termination or end is one that scientists, natural resource managers, and decision makers have been struggling with for decades. However, drought management must be aimed at reducing the risks of future drought events on economies, the environment, and the social fabric of regions.

As with many countries, droughts are often managed as a crisis in Brazil, rather than events for which officials and communities proactively prepare. Although droughts are not new to Brazil, the recent spate of droughts in the poverty stricken semi-arid Northeast and the industrial hub of São Paulo in the Southeast has forced the country to think more seriously about finally changing its drought policies and management approaches.

The book is told through the perspectives of the ministers and secretaries, state policy and technical officials, civil society organizations, and development practitioners that helped to facilitate the shift in paradigm in Brazil from crisis management and towards proactive management of droughts. It is written in a style that is appealing to both technical and non-technical audiences, and aims to provide a framework and lessons for other countries to consider when embarking upon similar efforts to improve their own drought policy and management systems.