تشخیص اختلالات نوروژنتیکی: سهم تعیین توالی نسل جدید و فنوتیپ بندی عمیق ۲۰۱۹
Diagnosis of Neurogenetic Disorders: Contribution of Next Generation Sequencing and Deep Phenotyping 2019

نقش و سهم انواع ژنتیکی در سبب شناسی و پاتوژنز بیماری های عصبی اطفال و بزرگسالان به طور فزاینده ای در حال شناسایی است. استفاده از روش های تعیین توالی نسل جدید منجر به کشف اختلالات عصبی رشدی جدید شده است، همانطور که در مطالعه “رمزگشایی اختلالات رشدی” (DDD) مشهود است، و بینشی در مورد سبب شناسی بیماری های عصبی شایع در بزرگسالان ارائه کرده است. با وجود این پیشرفت ها، چالش های بسیاری همچنان باقی است. تشخیص درست بیماری زایی انواع ژنتیکی از میان تعداد زیادی از انواع شناسایی شده توسط تعیین توالی نسل جدید، به عنوان شاید بزرگترین چالش پیش روی این حوزه شناخته می شود. تکنیک های فنوتایپ بندی عمیق (مانند تصویربرداری، تجزیه و تحلیل حرکت) می تواند با طبقه بندی صحیح افراد به عنوان مبتلا یا غیرمبتلا برای مطالعات تفکیکی، به تفسیر واریانت کمک کند. فقدان اطلاعات در مورد فنوتیپ بالینی زیرگروه های ژنتیکی جدید بیماری های عصبی، محدودیت هایی را برای مشاوره ژنتیکی ایجاد می کند. هم فنوتایپ بندی عمیق و هم مطالعات کیفی می توانند دیدگاه بالینی و بیمار را در مورد یک بیماری ثبت کرده و اطلاعات ارزشمندی ارائه دهند. هدف از این شماره ویژه برجسته کردن این موضوع است که چگونه تکنیک های تعیین توالی نسل جدید، درک ما از علت شناسی بیماری های مغزی را متحول کرده و سهم مطالعات فنوتایپ بندی عمیق را در تفسیر واریانت و درک سیر طبیعی بیماری شرح دهد.

The contribution of genomic variants to the aetiopathogenesis of both paediatric and adult neurological disease is being increasingly recognized. The use of next-generation sequencing has led to the discovery of novel neurodevelopmental disorders, as exemplified by the deciphering developmental disorders (DDD) study, and provided insight into the aetiopathogenesis of common adult neurological diseases. Despite these advances, many challenges remain. Correctly classifying the pathogenicity of genomic variants from amongst the large number of variants identified by next-generation sequencing is recognized as perhaps the major challenge facing the field. Deep phenotyping (e.g., imaging, movement analysis) techniques can aid variant interpretation by correctly classifying individuals as affected or unaffected for segregation studies. The lack of information on the clinical phenotype of novel genetic subtypes of neurological disease creates limitations for genetic counselling. Both deep phenotyping and qualitative studies can capture the clinical and patient’s perspective on a disease and provide valuable information. This Special Issue aims to highlight how next-generation sequencing techniques have revolutionised our understanding of the aetiology of brain disease and describe the contribution of deep phenotyping studies to a variant interpretation and understanding of natural history.