دفاع از دشت کوچک ۲۰۱۵
Defending The Little Desert 2015

در سال ۱۹۶۸، سر ویلیام مک‌دونالد، وزیر اراضی ایالت ویکتوریا، طرحی برای اسکان روستایی در منطقه‌ی «دشت کوچک» در شمال غربی دوردست ویکتوریا اعلام کرد. کارزار حفاظت از محیط زیستی که در پی آن شکل گرفت، از نظر شدت و پیچیدگی بی‌سابقه بود. این کارزار باعث شد مک‌دونالد کرسی خود در پارلمان را از دست بدهد و طرح اسکان در «دشت کوچک» به فراموشی سپرده شود.

اختلاف بر سر «دشت کوچک» نقطه‌ی عطفی در سیاست‌های زیست‌محیطی استرالیا بود. فعالان حومه‌نشین، دانشمندان، طبیعت‌گرایان آماتور، اقتصاددانان و بوروکرات‌ها همگی برای مخالفت با طرح نسنجیده‌ی مک‌دونالد متحد شدند. این رویداد سرآغاز آگاهی جدیدی نسبت به طبیعت بود و مفهوم «تنوع زیستی» برای اولین بار در تالارهای پارلمان مطرح شد.

لیبی رابین در کتاب «دفاع از دشت کوچک»، روایت لطیفی از ائتلاف بعید نیروهایی ارائه می‌دهد که برای نجات «دشت کوچک» گرد هم آمدند.

این روایت خوش‌نگارش از کارزار، که شاید اولین تجلی آگاهی اکولوژیکی در استرالیا باشد، مورد توجه تمام استرالیایی‌هایی قرار خواهد گرفت که به حفاظت از محیط زیست، فرایندهای سیاسی مشارکتی و «علم عمومی» علاقه‌مند هستند.

In 1968 Sir William McDonald, Victoria’s Minister of Lands, announced a rural settlement scheme for the Little Desert in Victoria’s far north-west. The conservation campaign that ensued was one of unprecedented vehemence and sophistication. It cost McDonald his parliamentary seat and consigned the Little Desert Settlement Scheme to oblivion.

The Little Desert dispute was a watershed in Australian environmental politics. Suburban activists, scientists, amateur naturalists, economists and bureaucrats banded together to oppose McDonald’s ill-conceived scheme. It marked the beginning of a new consciousness of nature and the concept of `biological diversity’ was voiced in the halls of parliament for the first time.

In Defending the Little Desert, Libby Robin offers a sensitive account of the unlikely coalition of forces that assembled to save the Little Desert.

This beautifully written account of the campaign, perhaps the earliest expression of ecological consciousness in Australia, will be read by all Australians interested in conservation and the environment, in participatory political processes and in ‘public science’.