امنیت سایبری در علوم انسانی و علوم اجتماعی ۲۰۲۰
Cybersecurity in Humanities and Social Sciences 2020

علوم انسانی و اجتماعی از ابتدای دهه‌ی ۲۰۰۰ میلادی و با ظهور مفهوم امنیت سایبری در مباحثات امنیتی، به این حوزه علاقه‌مند شده‌اند. این تولید علمی نسبتاً نوظهور، اما متنوع است و همزمان علوم سیاسی، روابط بین‌الملل، جامعه‌شناسی، حقوق، علم اطلاعات، مطالعات امنیتی، مطالعات نظارت، مطالعات استراتژیک و ستیزه‌شناسی را به کار می‌گیرد. با این حال، هنوز رشته‌ای با عنوان «مطالعات امنیت سایبری» وجود ندارد. پس از دو دهه تولید علمی در این زمینه، ضروری دانستیم که روش‌های تحقیق قابل استفاده، قابل تصور و قابل ابداع توسط پژوهشگران را بررسی کنیم. به طرز عجیبی، روش‌شناسی تحقیق در موضوع “امنیت سایبری” تاکنون موضوع تعداد نسبتاً کمی از انتشارات بوده است. این بُعد بسیار مهم است. این مرحله‌ی اولیه‌ای است که هر پژوهشگر، چه با تجربه و چه دانشجوی دکتری جوان، برای تعریف موضوع مطالعه، تعیین حدود، طرح سؤالات تحقیق و انتخاب روش‌های پردازش، باید از آن عبور کند. کتاب ما قصد دارد به این بُعد روش‌شناختی بپردازد. سؤالاتی که از نویسندگان خواسته شد به آنها پاسخ دهند عبارت بودند از: امنیت سایبری چگونه تعریف می‌شود؟ چه رشته‌هایی در علوم انسانی و اجتماعی، و چگونه، امنیت سایبری را مطالعه می‌کنند؟ جایگاه تکثرگرایی یا بین‌رشته‌ای بودن کجاست؟ چگونه موضوعات تحقیق انتخاب و سؤالات تعریف می‌شوند؟ چگونه، به‌طور مشخص، امنیت سایبری را مطالعه کنیم: ابزارها، روش‌ها، نظریه‌ها، سازماندهی تحقیق، زمینه‌های تحقیق، داده‌ها و غیره؟ نظریه‌های خاص هر رشته چگونه برای درک و مطالعه امنیت سایبری مفید هستند؟ آیا امنیت سایبری تاثیری بر نظریه‌های علمی داشته است؟

The humanities and social sciences are interested in the cybersecurity object since its emergence in the security debates, at the beginning of the 2000s. This scientific production is thus still relatively young, but diversified, mobilizing at the same time political science, international relations, sociology , law, information science, security studies, surveillance studies, strategic studies, polemology. There is, however, no actual cybersecurity studies. After two decades of scientific production on this subject, we thought it essential to take stock of the research methods that could be mobilized, imagined and invented by the researchers. The research methodology on the subject “cybersecurity” has, paradoxically, been the subject of relatively few publications to date. This dimension is essential. It is the initial phase by which any researcher, seasoned or young doctoral student, must pass, to define his subject of study, delimit the contours, ask the research questions, and choose the methods of treatment. It is this methodological dimension that our book proposes to treat. The questions the authors were asked to answer were: how can cybersecurity be defined? What disciplines in the humanities and social sciences are studying, and how, cybersecurity? What is the place of pluralism or interdisciplinarity? How are the research topics chosen, the questions defined? How, concretely, to study cybersecurity: tools, methods, theories, organization of research, research fields, data …? How are discipline-specific theories useful for understanding and studying cybersecurity? Has cybersecurity had an impact on scientific theories?