گفت‌وگو با عدم قطعیت ۲۰۱۳
Conversing With Uncertainty 2013

گفت‌وگو با عدم قطعیت، روایتی بی‌نظیر از این است که چرا درمانگران باید از نظریه استفاده کنند در حالی که در برابر جذابیت آن مقاومت می‌کنند، و دیدگاهی دوگانه را حفظ نمایند که به آن‌ها اجازه می‌دهد تا نظریه را به کار گیرند، تنها برای این که آن را بشکنند و امکانات تعاملی و تفسیری درمان را گسترش دهند. اما مک‌کلری چیزی فراتر از ارائه تجربی و زنده‌ی این بینش ارائه می‌دهد. او در اینجا، در گفت‌وگو با نوشته‌های اروین هافمن و لارنس فریدمن، به شکلی متقاعدکننده استدلال می‌کند که یک مطالعه موردی روایی – مانند مطالعه موردی او درباره‌ی کی – دریچه‌ای منحصر به فرد برای درک نوعی از تعمق است که به شناخت روان‌درمانی منتهی می‌شود. به نظر مک‌کلری، از این رو، روایت‌های موردی به‌ویژه برای آموزش روان‌درمانی مرتبط هستند و به طور ضمنی، بر نحوه‌ی کسب تخصص توسط درمانگران تاثیر می‌گذارند.

«گفت‌وگو با عدم قطعیت» که با مقدمه‌ای از استیون میچل و موخره‌ای از گلن گابارد چارچوب‌بندی شده است، نخستین جلد از مجموعه کتاب‌های «چشم‌اندازهای رابطه‌ای» است. همچنین نویسنده‌ای با استعداد و با حساسیتی درمانی نادر را معرفی می‌کند. چرا که در نهایت، دستاورد مک‌کلری، صرفاً انتقال صریح و گیرا استرس و عدم قطعیت آموزش بالینی نیست، بلکه استفاده از مواجهه‌اش با کی برای بررسی عمیق‌تر و با بینشی تازه، پرسش‌های همیشگی درباره‌ی ساختار روایی دانش درمانی، مبانی تجربی انتخاب نظریه، و استفاده و سوء استفاده از نظریه در عمل بالینی است.

Conversing with Uncertainty is a unique chronicle of why therapists must use theory while resisting the allure of theory, maintaining a double vision that allows them to appropriate theory only to break it open to enlarge the interactive and interpretive possibilities of therapy. But McCleary offers far more than a vivid experiential rendering of this insight. She argues persuasively, here in conversation with the writings of Irwin Hoffman and Lawrence Friedman, that a narrative case study – such as her case study of Kay – offers a unique window to comprehending the type of reflection that culminates in psychotherapeutic knowing. It follows, for McCleary, that case narratives are especially relevant to psychotherapeutic training, and by implication, to the way in which therapists acquire expertise.

Framed by a foreword by Stephen Mitchell and an afterword by Glen Gabbard, Conversing with Uncertainty is the premier volume of the Relational Perspectives Book Series. It also introduces a gifted writer of rare therapeutic sensibility. For it is McCleary’s achievement, finally, not merely to convey with arresting candor the stress and uncertainty of clinical training, but to use her encounter with Kay to probe with fresh insight perennial questions about the narrative structure of therapeutic knowledge, the experiential foundations of theory choice, and the use and abuse of theory in clinical practice.