کشاورزی مدنی ۲۰۱۲
Civic Agriculture 2012

در حالی که نظام‌های کشاورزی و غذایی آمریکا دهه‌هاست مسیر صنعتی‌سازی و جهانی‌سازی را دنبال می‌کنند، گرایشی معکوس به سمت بومی‌سازیِ بخشی از تولیدات کشاورزی و غذایی پدیدار شده است. توماس ای. لایسون، پژوهشگر-کنشگر در حوزه‌ی نظام‌های غذایی مبتنی بر جامعه، این تولد دوباره‌ی کشاورزی و تولید غذای محلی را «کشاورزی مدنی» می‌نامد؛ چرا که این فعالیت‌ها ارتباط تنگاتنگی با توسعه‌ی اجتماعی و اقتصادی یک جامعه دارند. کشاورزی مدنی، شیوه‌های نوآورانه‌ای را برای تولید، فرآوری و توزیع غذا در بر می‌گیرد و جایگزینی پایدار برای شیوه‌های مخربِ اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطیِ مرتبط با کشاورزی متعارف و در مقیاس بزرگ ارائه می‌دهد. بازارهای کشاورزان، باغ‌های اجتماعی و کشاورزی مورد حمایت جامعه، همگی اشکالی از کشاورزی مدنی هستند.

لایسون شرح می‌دهد که چگونه در طول یکصد سال، یک نظام کشاورزی کوچک‌مقیاس و متنوع، به یک نظام تولید صنعتی تبدیل شد و نیز اینکه چگونه این نظام صنعتی‌شده، جهانی شده است. او استدلال می‌کند که کشاورزی در ایالات متحده با به‌کارگیری همان فنون و راهبردهایی که بخش تولید را از یک نظام تولید دستی به یک نظام تولید انبوه تبدیل کرد، نوسازی شد. نگاه به کشاورزی صرفاً به عنوان یک بخش صنعتی دیگر، منجر به تغییراتی هم در تولید و هم در فرآوری غذا شد. از آنجا که کشاورزان و فرآوری‌کنندگان کوچک مجبور به توسعه، ادغام با عملیات‌های بزرگتر یا خروج از کسب و کار شدند، به طور فزاینده‌ای از جوامع اطراف خود جدا شدند. لایسون کاستی‌های نظام‌های کشاورزی و غذایی کنونی را در ارتباط با پایداری اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی برمی‌شمارد. سپس مفهوم «حل مسئله‌ی جمعی» را معرفی می‌کند و شواهد تجربی و مثال‌های عینی ارائه می‌دهد تا نشان دهد که بومی‌سازی مجدد نظام تولید غذا در حال انجام است.

While the American agricultural and food systems follow a decades-old path of industrialization and globalization, a counter trend has appeared toward localizing some agricultural and food production. Thomas A. Lyson, a scholar-practitioner in the field of community-based food systems, calls this rebirth of locally based agriculture and food production civic agriculture because these activities are tightly linked to a community’s social and economic development. Civic agriculture embraces innovative ways to produce, process, and distribute food, and it represents a sustainable alternative to the socially, economically, and environmentally destructive practices associated with conventional large-scale agriculture. Farmers’ markets, community gardens, and community-supported agriculture are all forms of civic agriculture.
Lyson describes how, in the course of a hundred years, a small-scale, diversified system of farming became an industrialized system of production and also how this industrialized system has gone global. He argues that farming in the United States was modernized by employing the same techniques and strategies that transformed the manufacturing sector from a system of craft production to one of mass production. Viewing agriculture as just another industrial sector led to transformations in both the production and the processing of food. As small farmers and food processors were forced to expand, merge with larger operations, or go out of business, they became increasingly disconnected from the surrounding communities. Lyson enumerates the shortcomings of the current agriculture and food systems as they relate to social, economic, and environmental sustainability. He then introduces the concept of community problem solving and offers empirical evidence and concrete examples to show that a re-localization of the food production system is underway.