CBT: سونامی رفتاردرمانی شناختی ۲۰۱۸
CBT: The Cognitive Behavioural Tsunami 2018

آیا رویکرد CBT همان‌قدر که ادعا می‌شود، کارآمد است؟ کتاب *سونامی رفتاردرمانی شناختی: مدیریت‌گرایی، سیاست و فساد در علم*، نقدی قاطع بر درک CBT از رنج انسانی و همچنین مبانی علمی ظاهریِ آن ارائه می‌دهد. این کتاب استدلال می‌کند که روان‌شناسی CBT آن‌چنان اندازه‌گیری را بت‌واره کرده است که باور دارد فقط چیزهای قابل شمارش، ارزش دارند. این کتاب خاطرنشان می‌سازد که به‌اصطلاح علم CBT نه تنها «علم بد» بلکه «علم فاسد» است.

ظهور CBT با نئولیبرالیسم و پدیده‌ی مدیریت دولتی نوین تقویت شده است. این کتاب نه‌تنها به نقد علم، روان‌شناسی و فلسفه‌ی CBT می‌پردازد، بلکه ذهنیت مدیریت‌گرایانه و درکِ به‌شدت عقلانی‌شده‌ی آن از «بهره‌وری» را نیز به چالش می‌کشد؛ هر دو جنبه‌ای که امروزه در زندگی سازمانی رایج هستند. این کتاب عنوان می‌کند که این‌ها اشکال انحرافی از تفکر هستند که توسط NICE و IAPT نهادینه شده‌اند و توسط آن‌ها برای تولید روایت‌هایی از توانمندی CBT مورد استفاده قرار می‌گیرند. این اثر مدعی است که CBT تمرینی در کاهش علائم است که میزان کاهش علائم، ماندگاری بهبودی و همچنین تعداد افرادی را که به آن‌ها کمک می‌کند، به‌شدت اغراق‌آمیز جلوه می‌دهد.

این کتاب با این استدلال که CBT نه درمان است و نه درمان علمی که ادعا می‌کند، به عنوان یک نقد فرهنگی گسترده‌تر از زمانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم نیز عمل می‌کند؛ نقدی که از فلسفه و سیاست، اقتصاد و روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و تاریخ و در نهایت از ایده‌ی خود علم نشأت می‌گیرد. این کتاب برای روان‌درمانگران، سیاست‌گذاران و کسانی که نگران افراط در مدیریت‌گرایی هستند، بسیار جذاب خواهد بود.

Is CBT all it claims to be? The Cognitive Behavioural Tsunami: Managerialism, Politics, and the Corruptions of Science provides a powerful critique of CBT’s understanding of human suffering, as well as the apparent scientific basis underlying it. The book argues that CBT psychology has fetishized measurement to such a degree that it has come to believe that only the countable counts. It suggests that the so-called science of CBT is not just “bad science” but “corrupt science”.

The rise of CBT has been fostered by neoliberalism and the phenomenon of New Public Management. The book not only critiques the science, psychology and philosophy of CBT, but also challenges the managerialist mentality and its hyper-rational understanding of “efficiency”, both of which are commonplace in organizational life today. The book suggests that these are perverse forms of thought, which have been institutionalised by NICE and IAPT and used by them to generate narratives of CBT’s prowess. It claims that CBT is an exercise in symptom reduction which vastly exaggerates the degree to which symptoms are reduced, the durability of the improvement, as well as the numbers of people it helps.

Arguing that CBT is neither the cure nor the scientific treatment it claims to be, the book also serves as a broader cultural critique of the times we live in; a critique which draws on philosophy and politics, on economics and psychology, on sociology and history, and ultimately, on the idea of science itself. It will be of immense interest to psychotherapists, policymakers and those concerned about the excesses of managerialism.