فراتر از تقلیل‌گرایی: اشتیاقی برای بین‌رشته‌ای بودن ۲۰۱۳
Beyond Reductionism: A Passion for Interdisciplinarity 2013

این کتاب به بررسی فعالیت دانشمندان در عصر آنتروپوسین می‌پردازد؛ دورانی که در آن به نظر می‌رسد انسان‌ها به نیروی محرکه‌ای در تکامل سیاره زمین تبدیل شده‌اند. این اثر، مجموعه‌ای متنوع از مقالات تجربی، روش‌شناختی و نظری است که به کاربست پژوهش‌های بین‌رشته‌ای در سیستم‌های اجتماعی-بوم‌شناختی می‌پردازد. هدف نویسندگان این است که خواننده را با طیف و پیچیدگی چالش‌هایی آشنا کنند که پژوهشگران، مؤسسات تحقیقاتی و جوامع گسترده‌تر در تلاش برای درک علل و پیامدهای این عصر جدید تغییرات زیست‌محیطی جهانی با آن مواجه هستند.

تراژدی آنتروپوسین، نابودی گسترده‌ی زیستگاه‌های انسانی و تأثیرات سیاره‌ای تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت‌های انسانی، در این نیست که علم در خدمت بشریت ناکام مانده است، بلکه در این است که علم بیش از حد به بشریت خدمت کرده و امکان فعالیت‌های انسانی را در مقیاس و حجمی فراهم آورده که در طول چند صد سال گذشته بی‌سابقه بوده است. تلاش برای درک این موفقیت، هدف سمپوزیوم آلپباخ در سال 1969 بود که نام این کتاب از آن گرفته شده است. در این سمپوزیوم، مشارکت‌کنندگانی مانند فردریش هایک و لودویگ فون برتالانفی این سؤال را مطرح کردند که برای عبور از تقلیل‌گرایی، به چه نظریه‌ها، رویه‌ها و استانداردهایی نیاز است؟ پاسخ‌های ارائه شده در این مجموعه، همانند پاسخ‌های ارائه شده در سال 1969، بسیار متنوع هستند؛ از دانشجویان دکتری که به روش‌های تحقیق و موانع سازمانی می‌پردازند، تا پژوهشگران باسابقه که روش‌های نوآورانه تحقیق «فراتر از تقلیل‌گرایی» خود را ارائه می‌کنند، و اساتید بازنشسته که به دستاوردهای 30 سال گذشته نگاهی می‌اندازند و پیشنهاد می‌کنند که مسیر پیش رو چگونه می‌تواند باشد.

همه‌ی نویسندگان این اثر بر این باورند که چالش‌های آنتروپوسین تنها در صورتی قابل رفع هستند که پژوهش‌های بین‌رشته‌ای به طور مؤثر علوم اجتماعی و طبیعی، علوم انسانی، ذی‌نفعان و تصمیم‌گیرندگان را گرد هم آورد. آن‌ها همگی بر این نکته توافق دارند که هم بنیان‌های نهادی و هم بنیان‌های روش‌شناختی مورد نیاز برای انجام این کار هنوز به شدت ناکافی هستند. در حالی که این ممکن است یک موضع ناامیدکننده به نظر برسد، این کتاب پر از داستان‌های موفقیت‌آمیز است، مانند: رویکرد یکپارچه MuSIASEM (ارزیابی یکپارچه چند مقیاسی متابولیسم اجتماعی-بوم‌شناختی) که توسط گروه ماریو جیامپیتو در بارسلونای اسپانیا توسعه یافته است؛ دیدگاه‌های جایگزین آنچه آریل ساله گفتمان «فراصنعتی» در اکوفمینیسم می‌نامد؛ یا وضعیت نوآورانه فرارشته‌ای مرکز تاب‌آوری استکهلم در سوئد. این کتاب با طرح چالش‌های نظری و روش‌شناختی عبور از تقلیل‌گرایی برای بحث، در نظر دارد به جامعه رو به رشدی از اندیشمندان و کنشگران پرشور کمک کند تا خود و کارشان را بهتر درک کنند.

This is a book about the work of scientists in the era of the Anthropocene: where human beings appear to have become a driving force in the evolution of the planet. It is a diverse collection of empirical, methodological and theoretical chapters concerned with the practice of interdisciplinary social-ecological systems research. The aim of the contributors is to give the reader an appreciation for the range and complexity of the challenges faced by researchers, research institutions and wider communities trying to make sense of the causes and consequences of the this new era of global environmental change.

The tragedy of the Anthropocene, of the large scale anthropogenic habitat destruction and planet-wide impacts of anthropogenic climate change, is not that science has failed humanity but rather that it has served humanity all too well, making possible in just a few hundred years volumes and scales of human activity far exceeding anything ever seen before. Coming to terms with that success was the aim of the 1969 Alpbach Symposium, from which this book draws its name, where contributors including Friedrich Hayek and Ludwig von Bertalanffy, asked themselves: what theory, practices and standards are required to move beyond reductionism? Like those from 1969, the answers presented in this collection are hugely diverse, ranging from PhD students concerned with research methods and institutional obstacles, to mid-career scholars presenting their innovative ‘beyond-reductionism’ research methods, to emeritus professors looking back over what has been achieved in the past 30 years and suggesting where things might go from here.

All the contributors begin from the premise that the challenges of the Anthropocene can only be successfully met if interdisciplinary research effectively brings together social and natural sciences, the humanities, stakeholders and decision makers. They conclude, in unison, that both the institutional and the methodological foundations needed to do this work are still sorely lacking. While this may seem a dismal position, the book is full of success stories, such as: the integrative approach of MuSIASEM (Multi-Scale Integrative Assessment of Social-Ecological Metabolism) developed by Mario Giampietro’s group in Barcelona, Spain; the alternative perspectives of what Ariel Salleh calls the ‘meta-industrial’ discourse in Ecofeminism; or the innovative trans-departmental status of the Stockholm Resilience Centre in Sweden. Putting both the theoretical and methodological challenges of moving beyond reductionism on the table for discussion, this text aims to help a growing community of passionate thinkers and actors better understand themselves and their work.