بیداری رؤیاپرداز ۲۰۱۳
Awakening the Dreamer 2013

فیلیپ برومبرگ در کتاب «بیدار کردن رؤیاپرداز: سفرهای بالینی»، به کاوش‌های روشنگرانه‌ای که در کتاب «ایستادن در فضاها» (۱۹۹۸) درباره تجزیه و فرایند بالینی آغاز کرده بود، ادامه می‌دهد. برومبرگ از جمله نویسندگان بالینی برجسته ماست، به‌ویژه به دلیل توانایی منحصربه‌فردش در ثبت تغییرات حاشیه‌ای در ارتباط – آن تغییرات ظریف و آنی که عملکرد قدرتمند تجزیه را به تصویر می‌کشند و حالت‌های متغیر خود را که تحلیلگر و بیمار در لحظه به آن می‌رسند، ترسیم می‌کنند.

از نظر برومبرگ، مدلی از ذهن که مبتنی بر محوریت حالت‌های خود و تجزیه است، نه تنها لنز بهینه‌ای را برای درک و تفسیر داده‌های بالینی ارائه می‌دهد، بلکه حداکثر اهرم را برای دستیابی به ارتباط بین‌الاذهانی واقعی فراهم می‌کند. و این شیوه نگاه کردن به داده‌های بالینی، بهترین دیدگاه را برای ادغام تجربه روانکاوی با یافته‌های رو به رشد علوم اعصاب معاصر، روانشناسی شناختی و رشدی، و تحقیقات دلبستگی ارائه می‌دهد.

رویاها نه به عنوان متونی نیازمند رمزگشایی، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای تماس با حالت‌های خودِ اصیل اما هنوز نه کاملاً آگاه، مورد بررسی قرار می‌گیرند. از اینجا، او بررسی می‌کند که چگونه “رؤیاپرداز” بیمار و “رؤیاپرداز” تحلیلگر می‌توانند گرد هم آیند تا “واقعی” را به “واقعاً واقعی” گفتگوی درمانی دگرگون‌کننده تبدیل کنند. بیمار “دشوار” که اغلب آسیب دیده است، از نظر تنش‌های درون زوج درمانی، ارزیابی مجدد می‌شود. و سپس بیمار “تسخیر شده” وجود دارد که حس سرنوشت محتوم را از طریق سال‌ها کار سازنده حمل می‌کند – تا اینکه تحلیلگر سرانجام بتواند سرنوشت محتوم بیمار را به عنوان سرنوشت محتوم خود احساس کند.

این مقالات که با صداقت، طنز و تفکر خاص برومبرگ آمیخته شده‌اند، به طرز ظریفی گواهی می‌دهند که ذهن در تلاش مداوم برای حفظ سازماندهی خود، به تجزیه، هم در انواع طبیعی و هم در انواع آسیب‌شناختی، متکی است. «بیدار کردن رؤیاپرداز»، دست‌کمی از «ایستادن در فضاها» ندارد و بی‌شک به بخشی دائمی از ادبیات مربوط به فرایند و تغییر درمانی تبدیل خواهد شد.

In Awakening the Dreamer: Clinical Journeys, Philip Bromberg continues the illuminating explorations into dissociation and clinical process begun in Standing in the Spaces (1998). Bromberg is among our most gifted clinical writers, especially in his unique ability to record peripheral variations in relatedness – those subtle, split-second changes that capture the powerful workings of dissociation and chart the changing self-states that analyst and patient bring to the moment.

For Bromberg, a model of mind premised on the centrality of self-states and dissociation not only offers the optimal lens for comprehending and interpreting clinical data; it also provides maximum leverage for achieving true intersubjective relatedness. And this manner of looking at clinical data offers the best vantage point for integrating psychoanalytic experience with the burgeoning findings of contemporary neuroscience, cognitive and developmental psychology, and attachment research.

Dreams are approached not as texts in need of deciphering but as means of contacting genuine but not yet fully conscious self-states. From here, he explores how the patient’s “dreamer” and the analyst’s “dreamer” can come together to turn the “real” into the “really real” of mutative therapeutic dialogue. The “difficult,” frequently traumatized patient is newly appraised in terms of tensions within the therapeutic dyad. And then there is the “haunted” patient who carries a sense of preordained doom through years of otherwise productive work – until the analyst can finally feel the patient’s doom as his or her own.

Laced with Bromberg’s characteristic honesty, humor, and thoughtfulness, these essays elegantly attest to the mind’s reliance on dissociation, in both normal and pathological variants, in the ongoing effort to maintain self-organization. Awakening the Dreamer, no less than Standing in the Spaces, is destined to become a permanent part of the literature on therapeutic process and change.