ارتش‌های امپراتوری عثمانی، ۱۷۷۵-۱۸۲۰ ۲۰۲۴
Armies of the Ottoman Empire 1775–1820 2024

در اواخر قرن هجدهم، امپراتوری عثمانی همچنان از پتانسیل نظامی عظیمی برخوردار بود. این امپراتوری ساختاری پیچیده از ایالات نظامی، مناطق خودمختار و “نائب‌السلطنه‌نشین‌های” تقریباً مستقل را در بر می‌گرفت. جمعیت امپراتوری عثمانی از ظرفیت واقعی سرزمینش برای تامین معیشت بیشتر بود، که منجر به تورم جمعیت شهرها، مهاجرت به مناطق کوهستانی کم‌جمعیت، راهزنی و دزدی دریایی گسترده شده بود. اما در عین حال، ارتش‌های عثمانی از ذخیره آماده‌ای از نیروی انسانی نظامی بهره‌مند بودند.

دیوید نیکول در این متن جذاب، با همراهی تصاویر متعدد، از جمله هشت تابلوی رنگی تمام صفحه خیره‌کننده از آنگوس مک‌براید، به بررسی ارتش‌های امپراتوری عثمانی از سال ۱۷۷۵ تا ۱۸۲۰ می‌پردازد.

At the close of the 18th century the Ottoman Empire still had huge military potential. It was a complex structure of military provinces, autonomous regions and virtually independent ‘regencies’. The Ottoman Empire had a larger population than its land could actually support, which resulted in bloated cities, migration to under-populated mountainous areas, widespread banditry and piracy. It also meant that Ottoman armies had a ready pool of military manpower.

With numerous illustrations, including eight stunning full-page colour artworks by Angus McBride, this fascinating text by David Nicolle explores the armies of the Ottoman Empire from 1775 until 1820.