آنتراپوسنِ جنوبگان ۲۰۱۹
Anthropocene Antarctica 2019

آنتروپوسنِ قطب جنوب، روش‌های نوینی برای اندیشیدن درباره‌ی «قاره‌ای برای علم و صلح» در عصر تغییرات محیط‌زیستی سیاره‌ای ارائه می‌دهد. در دوره‌ی آنتروپوسن، قطب جنوب به کانون آینده‌ی زمین تبدیل شده است. هسته‌های یخی که از اعماق آن استخراج می‌شوند، تاریخچه‌ی عمیق محیط‌زیستی سیاره را آشکار می‌کنند و جریان‌های اقیانوسی گرم، به شکلی شوم در حال بی‌ثبات کردن یخچال‌های طبیعی اطراف آن هستند و این پیش‌بینی‌کننده‌ی افزایش سطح دریا در دهه‌ها و قرن‌های آینده است. همزمان، افزایش روزافزون ایستگاه‌های تحقیقاتی و تعداد گردشگران، کلیشه‌های رایج درباره‌ی این قاره را به عنوان «آخرین سرزمین بکر» به چالش می‌کشد. آنتروپوسن، قطب جنوب را در ذهن ما نزدیک‌تر می‌کند و آن را با کنش‌های روزمره‌ی ما پیوند می‌دهد. اگر آنتروپوسن نشانه‌ی پایان ایده‌ی طبیعت به عنوان چیزی جدا از انسان باشد، آنگاه قطب جنوب، که مدتهاست تجسم مادی این ایده به شمار می‌رود، با یک بازتعریف بنیادین روبرو خواهد شد.

درک منطقه‌ی قطبی جنوب در قرن بیست و یکم مستلزم مشارکت در سراسر طیف رشته‌ها است. این مجموعه راه را برای محققان علوم انسانی محیط‌زیستی، حقوق و علوم اجتماعی هموار می‌کند تا به شکلی انتقادی با قطب جنوب درگیر شوند و یک جامعه‌ی دانشگاهی را پرورش دهند که بتوانند با دانشمندان علوم طبیعی برای رسیدگی به مسائل محیط‌زیستیِ مهم جهانی که این بخش حیاتی از سیاره با آن روبرو است، همکاری کنند.

Anthropocene Antarctica offers new ways of thinking about the ‘Continent for Science and Peace’ in a time of planetary environmental change. In the Anthropocene, Antarctica has become central to the Earth’s future. Ice cores taken from its interior reveal the deep environmental history of the planet and warming ocean currents are ominously destabilising the glaciers around its edges, presaging sea-level rise in decades and centuries to come. At the same time, proliferating research stations and tourist numbers challenge stereotypes of the continent as the ‘last wilderness.’ The Anthropocene brings Antarctica nearer in thought, entangled with our everyday actions. If the Anthropocene signals the end of the idea of Nature as separate from humans, then the Antarctic, long considered the material embodiment of this idea, faces a radical reframing.

Understanding the southern polar region in the twenty-first century requires contributions across the disciplinary spectrum. This collection paves the way for researchers in the Environmental Humanities, Law and Social Sciences to engage critically with the Antarctic, fostering a community of scholars who can act with natural scientists to address the globally significant environmental issues that face this vitally important part of the planet.