بیهوشی، داروشناسی، مراقبت های ویژه و اورژانس A.P.I.C.E.: مجموعه مقالات بیست و سومین نشست سالانه – سمپوزیوم بین المللی طب مراقبت های ویژه ۲۰۱۱
Anaesthesia, Pharmacology, Intensive Care and Emergency A.P.I.C.E.: Proceedings of the 23rd Annual Meeting – International Symposium on Critical Care Medicine 2011

پیشرفت ها در پزشکی مراقبت های ویژه و بحرانی به سرعت رخ می دهند. نوآوری، آموزش و تحقیق، ارکانی هستند که از فرآیندی نشات گرفته از علوم پایه و مداخلات چندتخصصی/چند رشته ای حمایت می کنند. سالنامه APICE 2010 چندین نوآوری را برای بهینه سازی اقدامات پیشگیری و مدیریت برای بیماران بدحال با ادغام روش های تشخیصی با گزینه های دارویی و فناوری برجسته می کند. با در نظر گرفتن اینکه اختلالات مغزی، تنفسی، قلبی عروقی، کلیوی و متابولیک که در طول بیماری ها یا سندرم های جدی رخ می دهند، عوامل خطر برای بقای بیمار هستند، هدف نهایی چند وجهی باقی می ماند: بهبود استانداردها و کیفیت مراقبت؛ معرفی مفهوم در حال گسترش حاکمیت بالینی و حرفه ای گرایی؛ تمرکز بر اهمیت اصول اخلاقی برای ایجاد فرآیندی از مراقبت بیمار محور و مبتنی بر شواهد. به همین دلایل، متخصصان پزشکی باید در مورد اهمیت آموزش مداوم پزشکی به اجماع برسند.

Advances in intensive and critical care medicine occur rapidly. Innovation, training and research are the pillars that support a process deriving from basic science and multiprofessional/multidisciplinary interventions. The APICE 2010 Yearbook highlights several innovations for optimising prevention and management measures for the critically ill by integrating diagnostic procedures with pharmacological and technological options. Considering that cerebral, respiratory, cardiovascular, renal and metabolic dysfunctions occurring during serious illnesses or syndromes represent risk factors for patient survival, the final goal remains multifaceted: to improve standards and quality of care; to introduce the expanding concept of clinical governance and professionalism; to focus on the importance of ethical principles for establishing a process of patient-centered and evidence-based care. For these reasons, medical professionals must reach a consensus regarding the importance of continuing medical education.