اندلس در برابر اسپانیا: شکل‌گیری یک افسانه ۲۰۱۴
Al-Andalus contra España: La forja del mito 2014

ثمره دوران رمانتیسم ادبی در قرن نوزدهم، افسانه‌پردازی درباره‌ی «اندلس» شکل گرفت. از آن زمان، دو تصویر به یک اندازه اغراق‌آمیز، تلاش کرده‌اند تا این جنبه از تاریخ اسپانیا را به طور انحصاری بازنمایی کنند. اگرچه امروزه، کسی به‌طور جدی ادعا نمی‌کند که جهل، کاهش جمعیت و بیابان‌زایی آفریقا، نتیجه اجتناب‌ناپذیر حمله مسلمانان بود، اما در مقابل – و به دلایل کاملاً امروزی – هنوز جریانی تبلیغاتی وجود دارد که به آراستن فواره‌های جنرالیفه با نیمکت‌ها و باغ‌هایی که عمرشان به چهار روز هم نمی‌رسد، بسنده نمی‌کند، و ناآگاهانه به آسیبی که شاعران بد به درکِ این موضوع وارد کرده‌اند، ادامه می‌دهد و پا را فراتر می‌گذارد. این جریان ادعا می‌کند که اندلسی برتر، فرهیخته و متمدن در برابر مسیحیانی وحشی، نادان و دست‌وپاچلفتی تسلیم شد.

آرمان‌گراییِ طرفدار مورها، با وام‌گیری دو افسانه پرطرفدارِ اروپا محوری برای اسپانیای مسلمان (افسانه «وحشی نیک» و «بهشت گمشده»)، نگرشی را آشکار می‌کند که از قلمرو تحلیل عقلانی جامعه و تاریخ خارج شده و در زمینه‌ی ایمان یا اعتقادات مذهبی فرو می‌رود.

Fruto del Romanticismo literario se desarrolla en el siglo XIX la mitificación de al-Andalus. Desde entonces, dos imágenes por igual hipertrofiadas tienden a representar en exclusiva esta faceta de la Historia de España. Y si bien hoy en día nadie sostiene en serio que ignorancia, despoblación y desertización africanas fueran el corolario inevitable de la invasión musulmana, por el contrario-y por razones muy de momento- sí subsiste una corriente publicística que no se contenta con embellecer en su magín los surtidores del Generalife con bancos o jardines de hace cuatro días, insconsciente del daño que a la propia comprensión han perpetrado los malos poetas y va mucho más lejos, manteniendo que un al-Andalus superior, refinado y culto sucumbió ante unos cristianos bárbaros, ignorantes y torpes. La idealización maurófila, al retomar para la Hispania musulmana dos de los mitos más caros al eurocentrismo (el del Buen Salvaje y el del Paraíso Perdido), trasluce una actitud que se sale del terreno del análisis racional de la sociedad y de la Historia y se hunde en el de la fe o las creencias religiosas.