تحمل ناخواسته: چگونه ADHD را انگ می زنیم و چگونه می توانیم این کار را متوقف کنیم ۲۰۱۳
Accidental Intolerance: How We Stigmatize ADHD and How We Can Stop 2013

سوزان هاثورن در کتاب “ناشکیبایی ناخواسته” استدلال می کند که در چند دههٔ اخیر، رویکردهای پزشکی، علمی و اجتماعی ما به ADHD به طور مشترک – اما ناخواسته – ناشکیبایی نسبت به افراد مبتلا به ADHD را تقویت کرده اند. ما ارزش های اجتماعی مانند علاقه به کارایی و بهره وری را در علم و پزشکی گنجانده ایم. در مقابل، نتایج علمی و رویه های پزشکی، ارزش های اجتماعی را تقویت کرده و کسانی را که “مختل” تلقی می شوند، انگ زده می کنند. اتکای بیش از حد به مدل DSM در مورد ADHD به این روند کمک می کند؛ همچنین ممکن است رشد دانش ما در زمینه سلامت روان را کند کند. با این حال، بسیاری از رویه های فعلی ما اختیاری هستند. بنابراین، هاثورن استدلال می کند که به دلایل اخلاقی، عملی و علمی، افراد درگیر با ADHD – از جمله پزشکان، دانشمندان، مربیان، والدین، سیاست گذاران و افراد مبتلا – باید نگرش ها، مفاهیم و رویه های رایج در رویکردهای امروزی را بررسی و تغییر دهند. برای اثبات این مدعا، هاثورن رویه های استاندارد و مناقشات جاری در رویکردهای پزشکی، علمی و اجتماعی به ADHD را بررسی می کند و نشان می دهد که چرا متخصصان در هر محیط، رویه ها و مفاهیمی را که انتخاب کرده اند، اتخاذ نموده اند. سپس توضیح می دهد که چگونه رویکردهای مختلف بر یکدیگر تاثیر می گذارند و چگونه می توانیم این الگو را قطع کنیم. اهداف مشترک – کاهش انگ زدایی، ارائه گزینه های جدید برای افراد مبتلا و افزایش دانش – می تواند تغییرات مورد نیاز را ایجاد کند. اتخاذ تصمیم گیری فراگیر و پاسخگو در همه زمینه های فعالیت، آن را تقویت خواهد کرد. هلن لانگینو از دانشگاه استنفورد می نویسد: “سوزان هاثورن مطالعه ای چندوجهی، حساس (و معقول) از ظهور ADHD به عنوان یک وضعیت تشخیصی متمایز در دههٔ اخیر ارائه می دهد. او با تجزیه و تحلیل دقیق تحقیقات از رشته ها و جهت گیری های مختلف، و همچنین گزارش های تجربیات افراد مبتلا و خانواده هایشان، روش هایی را آشکار می کند که در آن ارزش ها و یافته های واقعی از جهات مختلف برای شکل دادن به این مقوله روان پزشکی با هم تعامل داشته اند. او با توصیه هایی به منظور بهبود درک علمی و بالینی از این پدیده و همچنین تجربهٔ افراد مبتلا به ADHD به نتیجه می رسد. این مشارکت عالی در مطالعات علمی معاصر است.”

In Accidental Intolerance, Susan Hawthorne argues that in the past few decades, our medical, scientific, and social approaches to ADHD have jointly — but unintentionally-reinforced intolerance of ADHD— diagnosed people. We have packed social values, such as interests in efficiency and productivity, into science and medicine. In turn, scientific results and medical practice reinforce the social values, and stigmatize those considered “disordered.” Overreliance on the DSM model of ADHD contributes to this process; it may also slow the growth in our knowledge of mental health. Yet many of our current practices are optional. For ethical, practical, and scientific reasons, then, Hawthorne argues that those involved with ADHD-including clinicians, scientists, educators, parents, policy-makers, and diagnosed individuals-need to examine and change the attitudes, concepts, and practices typical of today’s approaches. To make this case, Hawthorne examines both standard practices and ongoing controversies in medical, scientific, and social approaches to ADHD, showing why professionals in each setting have chosen the practices and concepts they have. She then explains how the varying approaches influence one another, and how we might interrupt the pattern. Shared goals-decreasing stigmatization, providing new options for diagnosed people, and increasing knowledge-can drive the much-needed change. Adopting inclusive, responsive decision making in all areas of practice will foster it. “Susan Hawthorne offers us a multifaceted, sensitive (and sensible) study of the emergence of ADHD as a distinct diagnostic condition in the last decade or so. Carefully analyzing the research from different disciplines and orientations, as well as the reports of experience of those so diagnosed and their families, she uncovers the ways in which values and factual findings from many directions have interacted to shape this psychiatric category. She concludes with recommendations intended to improve the scientific and clinical understanding of the phenomenon as well as the experience of ADHD-diagnosed individuals. An excellent contribution to contemporary science studies.” – Helen Longino, Stanford University