نظمی در مهندسی نرم‌افزار ۲۰۱۴
A Discipline of Software Engineering 2014

این رویکرد جامع به تولید سامانه‌های نرم‌افزاری، مسیری را از میان تکنیک‌های مدل‌سازی سیستم ترسیم می‌کند و به مهندسان نرم‌افزار امکان می‌دهد نرم‌افزاری تولید کنند که دو نیاز اساسی را برآورده سازد:

* اینکه سامانه نرم‌افزاری، شبیه‌سازی دقیقی از سیستم سازمانی باشد که به عنوان مدل آن عمل کرده است.
* و اینکه سامانه نرم‌افزاری، ویژگی‌های حیاتی یکسانی را با سیستم سازمانی که آن را خودکار می‌کند، به نمایش بگذارد.

نتیجه، جهشی کوانتومی در افزایش کیفیت برنامه‌های کاربردی نرم‌افزاری است. چنین منفعتی با معرفی یک پارادایم اساسی حاصل می‌شود: استعاره‌ی “کفِ کارگاه” که ایده‌های اساسی متعادلی مانند نرمال‌سازی عملکردی وظایف و اطلاعات (در تضاد شدید با نرمال‌سازی داده‌های کلاسیک) و اصل مالکیت مستأجر را در بر می‌گیرد.

This comprehensive approach to the creation of software systems charts a road through system modelling techniques, allowing software engineers to create software meeting two very basic requirements:• that the software system represent a narrow emulation of the organization system that served as its model; • and that the software system display life attributes identical to those of the organization system that it automatizes.The result is a quantum leap increase in software application quality. Such benefit is achieved by the introduction of a fundamental paradigm: the office-floor metaphor which incorporates such well-balanced basic ideas as the functional normalization of tasks and information (in sharp contrast to the classic data normalization) and the principle of tenant-ownership.