علل صرع: تشخیص و بررسی ۲۰۱۹
The Causes of Epilepsy: Diagnosis and Investigation 2019

تاریخ مکتوب صرع به 3000 سال پیش بازمی گردد و توصیف های دقیقی از پدیده های صرعی در نوشته های بین النهرین باستان و متون آیورودای هندی دیده می شود. اگرچه پزشکان مکتب بقراط در یونان، حدود 400 قبل از میلاد، و همچنین جالینوس چند صد سال بعد، دریافتند که تشنج های صرعی از مغز نشات می گیرند، اما صرع به طور کلی به عنوان یک وضعیت مرموز ناشی از علل ماوراء الطبیعه، حداقل در غرب، تا اواسط قرن نوزدهم تلقی می شد. در آن زمان، رشته های نوپای علوم اعصاب پایه و عصب شناسی بالینی، انواع تظاهرات ictus، از جمله تشنج های کانونی و ابسنس را تعریف کردند و آن ها را به عنوان بخشی از مجموعه ای از اختلالات تحت عنوان صرع شناختند. به ویژه، ارتباطات آسیب شناختی بالینی پس از مرگ، نه تنها بسترهای آناتومیک خاص برای تظاهرات مختلف ictus را آشکار کرد، بلکه مستقیماً منجر به مفاهیم موضع یابی عملکرد در مغز انسان و درمان جراحی برای انواع خاصی از صرع های کانونی شد. توسعه رادیولوژی در قرن بیستم توانایی پزشکان را در شناسایی ضایعات “نامرئی” به عنوان مسئول تشنج های صرعی در برخی از بیماران بیشتر بهبود بخشید، اما این کاربرد الکتروانسفالوگرام (EEG) و به دنبال آن، حوزه الکتروفیزیولوژی بالینی و پایه بود که وسیله ای برای شروع طبقه بندی و تعیین ویژگی های انواع مختلف تشنج های صرعی و سندرم های صرع و بررسی مکانیسم های عصبی پاتوفیزیولوژیک اساسی زیربنایی آن ها فراهم کرد.

“The written history of epilepsy goes back 3000 years with accurate descriptions of epileptic phenomena appearing in the writings of ancient Mesopotamia and the Indian Ayurvedic texts. Although physicians of the Hippocratic school in Greece, about 400 BC, understood that epileptic seizures originated in the brain, as did Galen several hundred years later, epilepsy was generally viewed as a mysterious condition attributed to supernatural causes, at least in the West, until the mid nineteenth century. At that time, the nascent disciplines of basic neuroscience and clinical neurology defined a variety of ictal manifestations, including focal seizures and absences, and recognized them as part of a constellation of disorders referred to as epilepsy. In particular, postmortem clinical pathological correlations not only revealed specific anatomic substrates for different ictal manifestations, but led directly to concepts of localization of function within the human brain, and to surgical treatment for certain types of focal epilepsies. The development of radiology in the twentieth century further improved physicians’ abilities to identify “invisible” lesions as responsible for epileptic seizures in some patients, but it was application of the electroencephalogram (EEG), and the subsequent field of both clinical and basic electrophysiology, that provided a means to begin classifying and characterizing different types of epileptic seizures and epilepsy syndromes, and investigating their underlying fundamental pathophysiological neuronal mechanisms”–