سندرم شوگرن در عمل بالینی ۲۰۱۴
Sjögren’s Syndrome in Clinical Practice 2014

امروزه سندرم شوگرن به عنوان یک بیماری محوری در طیف اختلالات خودایمنی در نظر گرفته می شود. این سندرم با تظاهرات متنوعی از جمله خستگی، درد و کوفتگی، آلرژی های غذایی و سایر آلرژی ها بروز می کند و جای تعجب نیست که اغلب به اشتباه به عنوان بیماری هایی مانند فیبرومیالژیا، ام ای (M.E.)، تب غدد و غیره تشخیص داده می شود. همچنین، این سندرم اغلب با سایر بیماری های خودایمنی مانند کم کاری تیروئید (هاشیموتو)، سندرم هیوز و بیماری سلیاک همپوشانی دارد. تشخیص این بیماری از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا معمولاً به درمان، به ویژه با مشتقات کینین (پلاکوئنیل)، پاسخ می دهد.

Sjögren’s syndrome is now considered pivotal in the spectrum of auto-immune disorders. It presents in a variety of guises, including fatigue, aches and pains, food and other allergies and not surprisingly is frequently misdiagnosed as, for example, ‘fibromyalgia, ‘M.E.’, glandular fever etc. It also frequently overlaps with other auto-immune conditions such as hypothyroidism (Hashimotos), Hughes Syndrome and coeliac disease. Diagnosis is especially important as it usually responds to treatment, notably with quinine derivatives (Plaquenil).