بازخوانی داستان ایشی ۲۰۲۱
Re-Reading Ishi’s Story 2021

بازخوانی داستان ایشی، با رویکردی انتقادی به کتاب کلاسیک انسان‌شناسی «ایشی در دو جهان: زندگی‌نامه آخرین سرخ‌پوست وحشی در آمریکای شمالی» اثر تئودورا کروبر (۱۹۶۱)، در واقع مانیفستی را ارائه می‌دهد.

هسته اصلی این تحلیل، مجموعه‌ای پنج‌گانه از نمایشنامه‌ها است که بر اساس الگوی «حیله‌گر-بقا»ی جرالد ویزنور شکل گرفته است. این مجموعه به ایشی صدایی می‌بخشد که هرگز در کتاب کروبر نداشت و ایشی‌ای را متصور می‌شود که جنگجوی شاد و خرمِ کتاب کروبر نبود. نویسنده خط داستانی کتاب کروبر را دنبال می‌کند و بر رویدادهای کلیدی که توسط آلفرد کروبر و همکارانش ساکستون پوپ و توماس واترمن نقل شده‌اند، تمرکز می‌کند. فصل اول داستان ایشی را به زبان خودش روایت می‌کند؛ فصل دوم روایت دستگیری ایشی را بازگو می‌کند که شامل ثبت داستان مرغابی‌های جنگلی است؛ فصل سوم بر اساس داستان‌هایی است که زوموالت جونیور درباره ایشی گفته است؛ فصل چهارم از کروبر و همکارانش به دلیل بازگرداندن ایشی به سرزمین مادری‌اش و درخواست از او برای «بازی کردن» نقش سرخ‌پوست انتقاد می‌کند؛ و فصل پنجم به مرگ او و بازیابی مغزش می‌پردازد. فصل‌های پایانی به بررسی رویه‌های بازگرداندن بقایای انسانی، نسل‌کشی، اخلاق بومی، گفتمان‌های بخشش، و یک اخلاق قوم‌نگاری اتوماتیک برای این قرن جدید می‌پردازد و به خانواده کروبر و شیوه‌های قوم‌نگاری اتوماتیک آن‌ها بازمی‌گردد.

این کتاب، ادامه پروژه‌ای چهار جلدی درباره بومیان آمریکا، نمایش‌های وسترن پُست‌مدرن، موزه‌ها، خشونت، نسل‌کشی و استفاده امروزی آمریکایی‌ها از بومیان آمریکا در جستجوی جمعی برای یک هویت معتبر است (دنزین، ۲۰۱۵، ۲۰۱۳، ۲۰۱۱، ۲۰۰۸). این کتاب برای پژوهشگران و دانشجویان مطالعات کیفی، انسان‌شناسی و مطالعات بومیان آمریکا بسیار جالب خواهد بود.

Rereading Ishi’s Story offers a manifesto of sorts through a critical reading of an anthropological classic, Theodora Kroeber’s 1961 book, Ishi in Two Worlds: A Biography of the Last Wild Indian in North America.

The heart of the analysis involves a five-play cycle, built around Gerald Vizenor’s trickster-survivance model. It gives Ishi a voice he never had in Kroeber’s book and imagines an Ishi who was not the happy warrior in Kroeber’s book. The author follows the story line in Kroeber’s book, focusing on key events as recounted by Alfred Kroeber and his associates Saxton Pope and Thomas Waterman. Chapter 1 tells Ishi’s story in his own words; Chapter 2 retells Ishi’s capture narrative, which includes the recording of his story of the wood ducks; Chapter 3 builds on stories told about Ishi by Zumwalt Jr.; Chapter 4 criticizes Kroeber and associates for making Ishi return to his homeland, asking him to ‘play’ Indian; and Chapter 5 takes up his death and the recovery of his brain. The concluding chapters address repatriation practices, genocide, Indigenous ethics, discourses of forgiveness, and a performance autoethnography ethic for this new century, returning to the Kroebers and their autoethnographic practices.

This book continues a four-volume project on Native Americans, the postmodern Wild West shows, museums, violence, genocide, and the modern U.S. American use of the Native American in a collective search for an authentic identity (Denzin, 2015, 2013, 2011, 2008). It will be of great interest to scholars and students of qualitative inquiry, anthropology, and Native American studies.