بازی و شدن در روانکاوی ۲۰۲۲
Playing and Becoming in Psychoanalysis 2022

با تکیه بر نظریه بازیِ وینیکات، این کتاب مفهوم بازی را از منظر بالینی تعریف کرده و کاربرد آن را در مسائل بالینی شرح می‌دهد.

اگرچه نظریه بازیِ وینیکات، درکی بنیادین از بین‌الاذهانیت در درمان ارائه می‌دهد، اما کوپر معتقد است که همچنان نیازمند بررسی اهمیت بازی در بروز انتقال-انتقال متقابل هستیم. این کتاب در میان ایده‌های گوناگون، به این موضوع می‌پردازد که چگونه می‌توان به بیماران در مواجهه با روابط ابژه‌ای درونی ناتوان‌کننده کمک کرد و آن‌ها را در تعامل با “ابژه‌های بد” به شیوه‌هایی جایگزین و بازی‌گونه یاری نمود. به‌علاوه، کوپر در سراسر کتاب، اخلاق بازی را توسعه می‌دهد که می‌تواند درمانگر را در یافتن “فضاهای تهویه‌شده” خود یاری کند، فضاهایی که در آن بتواند در انتقال-انتقال متقابل تامل کند. این کتاب، به جای آنکه محدودیت‌های محیط درمانی را مانعی بداند، به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه امکانات بازی می‌توانند از همین محدودیت‌ها نشأت بگیرند و در نهایت، به ارائه‌ی تفسیری جامع از این مفهوم، بدون از بین بردن جادوی آن، می‌پردازد.

این کتاب با تکیه بر بنیان‌های نظری گسترده و تعریفی فراگیر از بازی، برای روانکاوان و روان‌درمانگران روانکاوانه که خواهان درک عملکرد بازی در درون و تحول بخشیدن به عملکرد بالینی خود هستند، جذاب خواهد بود.

Building on Winnicott’s theory of play, this book defines the concept of play from the perspective of clinical practice, elaborating on its application to clinical problems.

Although Winnicott’s theory of play constitutes a radical understanding of the intersubjectivity of therapy, Cooper contends, there remains a need to explore the significance of play to the enactment of transference-countertransference. Among several ideas, this book considers how to help patients as they navigate debilitating internal object relations, supporting them to engage with “bad objects” in alternatively playful ways. In addition, throughout the book, Cooper develops an ethic of play that can support the analyst to find “ventilated spaces” of their own, whereby they can reflect on transference-countertransference. Rather than being hindered by the limits of the therapeutic setting, this book explores how possibilities for play can develop out of these very constraints, ultimately providing a fulsome exploration of the concept without eviscerating its magic.

With a broad theoretical base, and a wide definition of play, this book will appeal to psychoanalysts and psychoanalytic psychotherapists wanting to understand how play functions within and can transform their clinical practice.