درون‌نگری در زندگی‌نامه ۲۰۱۹
Introspection in Biography 2019

بیشتر مقالات ارائه شده در این مجموعه، نسخه‌های بازبینی‌شده‌ی مقالاتی هستند که ابتدا برای کنفرانسی با عنوان «روان‌شناسی زندگی‌نامه»، که در تاریخ ۱۲ تا ۱۴ نوامبر ۱۹۸۱ در چپل‌هیل برگزار شد، تهیه شده بودند. این کنفرانس، که با حمایت مالی سازمان ملی موقوفات علوم انسانی برگزار شد، دوازده زندگی‌نامه‌نویس – شامل مورخان، پژوهشگران ادبی، دانشمندان علوم سیاسی و روانکاوان – را گرد هم آورد. هر یک از این افراد، مقاله‌ای خودکاوانه (درون‌نگرانه) در توصیف تجربه‌ی خود از فرآیند زندگی‌نامه‌نویسی نوشته بودند. از هر شرکت‌کننده دعوت شده بود تا به هر روشی که برایش مناسب به نظر می‌رسد پیش برود، اما همه‌ی آن‌ها تشویق شدند تا به تعدادی از سؤالات که ما آن‌ها را برای این تحقیق محوری می‌دانیم، پاسخ دهند: چرا تصمیم گرفتم یک زندگی‌نامه بنویسم و چگونه موضوعی را انتخاب کردم؟ چگونه به بینشی در مورد زندگی درونی قهرمان خود دست یافتم؟ به چه طریقی مهر شخصی خود را بر پرتره‌ای که خلق کردم زدم؟ آیا در نتیجه‌ی درگیری طولانی‌مدت با موضوع، موضوع بر زندگی من تأثیر گذاشت، و اگر چنین است، چگونه؟ مشارکت‌کنندگان به درجات مختلف به این سؤالات پاسخ داده‌اند، اما شواهد کافی ارائه می‌دهند تا برای اولین بار، امکان پرداختی سیستماتیک به این سؤالات و سؤالات فرعی فراهم شود. از طرف دیگر، هر مقاله با رویکرد و سبکی فردی مشخص شده است. این مقالات که به‌طورکلی در نظر گرفته شوند، جنبه‌های بسیاری از تلاش‌های زندگی‌نامه‌نویسی را روشن می‌کنند. ماهیت مشارکتی سمپوزیوم شایان تأکید است. این سمپوزیوم با این درخواست آغاز شد که همه‌ی مشارکت‌کنندگان به تعدادی سؤال خاص پاسخ دهند. با همکاری اکثریت مشارکت‌کنندگان با یک روانکاو یا روانشناس بالینی، به‌عنوان جنبه‌ای از آماده‌سازی مقالاتشان، ادامه یافت. (در این مورد بعداً بیشتر توضیح خواهیم داد.) این سمپوزیوم در خود کنفرانس یک گام فراتر رفت، که به عنوان بستری برای تبادل دیدگاه‌هایی بسیار تحریک‌کننده عمل کرد و شرکت‌کنندگان را بر آن داشت تا مقالات خود را بازبینی کنند. علاوه بر این، شرکت‌کنندگان کنفرانس چنان تحت تأثیر درخشش‌های مکرر روشنگرانه قرار گرفتند، که اغلب توسط دکتر جورج مورایتیس برانگیخته می‌شد، که از او خواستند مقاله‌ای اضافی (سخن پایانی) برای این جلد بنویسد تا عملکرد، خطرات و پتانسیل‌های روش مشارکتی را برای عموم مردم به ارمغان آورد.

Most of the essays offered here are revised versions of papers first prepared for an invitational conference on “The Psychology of Biography,” held in Chapel Hill, November 12-14, 1981. The conference, which was funded by the National Endowment for the Humanities, brought together twelve biographers—including historians, literary scholars, political scientists, and psychoanalysts—each of whom had composed an introspective essay describing his experience of the biographical process. Each participant was invited to proceed in whatever manner seemed appropriate to him, but all were encouraged as well to address a number of questions that we regard as central to this inquiry: Why did I decide to write a biography, and how did I select a subject? How did I achieve insight into the internal life of my protagonist? In what ways did I put my personal stamp on the portrait I produced? As a result of protracted involvement with the subject, did the latter influence my life, and, if so, how? The contributors have responded to these questions in varying degrees, but they provide evidence enough to permit, for the first time, some systematic treatment of these and subsidiary questions. On the other hand, each paper is marked by an individual approach and style. Taken as a whole, these uncommonly intimate and self-revealing essays illuminate many aspects of the biographical enterprise. The collaborative character of the symposium deserves emphasis. It began with the request that the contributors-to-be all address a number of specific questions. It continued with the cooperation of a majority of the contributors with a psychoanalyst or clinical psychologist, as an aspect of the preparation of their papers. (More on this in a moment.) It went a step further at the conference itself, which served as a forum for an exchange of views so stimulating that it prompted the participants to undertake to revise their papers. Moreover, the conferees were so impressed by the frequent flashes of illumination, most often touched off by Dr. George Moraitis, that they asked him to compose an additional essay (an afterword) for this volume, to bring to a wider public the workings, pitfalls, and potentialities of the collaborative method.