علوم انسانی پزشکی ۲۰۲۳
Medical Humanities 2023

این کتاب پیشگام، با ارائه یک مفهوم‌پردازی بنیادین از اهداف علوم انسانی پزشکی از طریق دریچه‌ای از روانشناسی سلامت انتقادی و آموزش رهایی‌بخش، دیدگاهی تازه برای آموزش پزشکی آینده ارائه می‌دهد. علوم انسانی پزشکی به عنوان رسانه‌هایی انتقالی در نظر گرفته می‌شوند که از طریق آن، کیفیت، شدت و پیچیدگی زیست‌پزشکی تقلیل‌گرا و ابزاری، با پذیرش ارزش‌های اخلاقی، زیبایی‌شناختی، سیاسی و متعالی، ارتقا می‌یابد. این انتقال از طریق استفاده نوآورانه از استعاره صورت می‌گیرد. هشداری نیز داده می‌شود مبنی بر اینکه علوم انسانی پزشکی نیز اگر به درستی چارچوب‌بندی نشوند، می‌توانند ابزاری و تقلیل‌گرا باشند.

بلیکلی با تکیه بر نظریه‌پردازان برجسته‌ای مانند میشل فوکو و ژاک رانسیر و گردآوری بینش‌هایی از زمینه‌های متنوع اما مرتبط، بر “بیماری‌های” زیست‌پزشکی معاصر و آموزش پزشکی و نیاز به مفهوم‌پردازی مجدد تمرکز می‌کند که – همانطور که استدلال می‌شود – علوم انسانی پزشکی انتقالی این پتانسیل را برای انجام آن دارند. رویکردهای ابزاری فعلی به علوم انسانی پزشکی، با در بر گرفتن آموزش مهارت‌های ارتباطی و پزشکی مبتنی بر روایت، نتوانسته‌اند به علائم مزمنی که پزشکی از آن رنج می‌برد، رسیدگی کنند. این علائم شامل توسل به تفکر سیستمی بسته و کاربردی به جای پذیرش تفکر سیستمی پویا، پیچیده، باز و انطباقی، فقدان عادات دموکراتیک در فرهنگ پزشکی، به خطر انداختن ایمنی بیمار و مراقبت، تولید بی‌حسی به جای تعمیق حساسیت در آموزش پزشکی، عدم توجه به اخلاق، زیبایی‌شناسی و سیاست، در جایی که به ابزار اولویت داده می‌شود، و فقدان بازاندیشی انتقادی در بازنگری شیوه‌های معمول است. بلیکلی از طریق استدلال‌های متقاعدکننده، مانیفستی رادیکال‌تر برای نقشی که هنرها و علوم انسانی می‌توانند در آموزش پزشکی/مراقبت‌های بهداشتی ایفا کنند، ارائه می‌دهد و رویکردی جدید مبتنی بر فرآیند برنامه درسی به جای محتوای سرفصل، برای احیای حساسیت‌های زیبایی‌شناختی، تشخیص و عاطفه در پزشکی ارائه می‌کند.

این کتاب برای مربیان پزشکی و مراقبت‌های بهداشتی، محققان علوم انسانی پزشکی و بهداشتی، پزشکان متعهد، دانشمندان علوم اجتماعی که از نظریه انتقادی بهره می‌برند و متخصصان هنرها و علوم انسانی که با مضامین پزشکی و مراقبت‌های بهداشتی درگیر هستند، جذاب خواهد بود.

This ground-breaking book sets out a fresh vision for a future medical education by providing a radical reconceptualisation of the purposes of medical humanities through a lens of critical health psychology and liberatory pedagogy. The medical humanities are conceived as translational media through which reductive, instrumental biomedicine can be raised in quality, intensity, and complexity by embracing ethical, aesthetic, political, and transcendental values. This translation occurs through innovative use of metaphor. A note of caution is offered – that the medical humanities too can be instrumental and reductive if not framed well.

Drawing on major theorists such as Michel Foucault and Jacques Rancière and bringing together insights from diverse but inter-related fields, Bleakley focuses on the “ills” of contemporary biomedicine and medical education, and the need for reconceptualisation, which – it is argued – the translational medical humanities have the potential to accomplish. Current instrumental approaches to medical humanities, embracing communication skills training and narrative-based medicine, have failed to address the chronic symptoms suffered by medicine. These include resort to closed, functional systems thinking rather than embracing dynamic, complex, open, and adaptive systems thinking; lack of democratic habits in medical culture, compromising patient safety and care; the production of insensibility rather than deepening of sensibility in medical education; a lack of attention to ethics, aesthetics, and politics where the instrumental is privileged; and a lack of critical reflexivity in revisioning habitual practices. Through persuasive argument, Bleakley sets out a more radical manifesto for the role the arts and humanities might play in medical/healthcare education and offers a new approach based on curriculum process rather than syllabus content, to recuperate aesthetic sensibilities, discernment, and affect in medicine.

The book will appeal to medical and healthcare educators, medical and health humanities scholars, engaged clinicians, social scientists drawing on critical theory, and arts and humanities practitioners engaging with medical and healthcare themes.