سینمای تن‌مند ۲۰۱۳
Somatic Cinema 2013

فیلم‌ها می‌توانند معانی روان‌شناختی شخصی در خود داشته باشند که اغلب با روایت داستانی آن‌ها در تضاد است. کتاب *سینمای تن‌مند* با بررسی تقاطع‌های سلامت روان و سینما، نمایانگر پیشرفته‌ترین نظریه‌های فیلم است و اهمیت این پدیده را هم در درمان و هم در دنیای روزمره ارزیابی می‌کند.

لوک هاکلی از دیدگاه‌های نظریه فیلم پدیدارشناختی و یونگی بهره می‌برد و آن‌ها را در کنار رویکردهای روانکاوانه تثبیت‌شده‌تر به کار می‌گیرد. نتیجه، ترکیب ایده تجربه بدنی عاطفی با فرآیندهای ناخودآگاه به عنوان ابزاری برای کشف هستی‌شناسی جدیدی از سینما است. بنابراین، تاکید از بینش صرفاً روشنفکرانه به سمت گنجاندن بیشتر معانی و تجربیات شخصی‌سازی‌شده تغییر می‌کند. چندین مفهوم کلیدی در سراسر کتاب توسعه و بررسی می‌شوند. این مفاهیم عبارتند از:

* ایده “تصویر سوم”، که فضای بین‌الاذهانی بین بیننده و پرده سینما، و درمانگر و مراجع را اشغال می‌کند.

* مفهوم قاب سینمایی (در مقابل قاب فیلم)، ظرفِ رابطه روان‌شناختی بین بیننده و پرده سینما.

* استفاده از تجربه سینمایی برای دربرگرفتن بیان تن‌مند اثرات ناخودآگاهی که در حین تماشای فیلم ایجاد می‌شوند و برای خلق معانی روان‌شناختی شخصی، محوری هستند.

*سینمای تن‌مند* با تمرکز بر بررسی این که چرا ما یک رابطه شخصی با فیلم‌ها ایجاد می‌کنیم، برای اساتید و دانشجویان رشته‌های مطالعات فیلم، مطالعات رسانه و روان‌شناسی تحلیلی ایده‌آل است.

Films can hold personal psychological meanings that are often at odds with their narratives. Examining the intersections between mental health and the cinema, Somatic Cinema represents the cutting edge of film theory, evaluating the significance of this phenomenon both in therapy and in the everyday world.

Luke Hockley draws on the insights of phenomenological and Jungian film theory and applies them alongside more established psychoanalytic approaches. The result is to combine the idea of affective bodily experience with unconscious processes as a means to explore a new ontology of the cinema. The emphasis is therefore shifted from pure intellectual insight to greater inclusion of personally constructed meanings and experiences. Several key concepts are developed and explored throughout the book. These include:

• The idea of the ‘Third Image’, occupying the intersubjective space between viewer and screen, and therapist and client
• The concept of the Cinematic Frame (as opposed to the Film Frame), the container of the psychological relationship between viewer and screen
• The use of the Cinematic Experience to encapsulate the somatic expression of unconscious effects that develop while a film is viewed and which are central to the creation of personal psychological meanings.

With a focus on examining why we develop a personal relationship with films, Somatic Cinema is ideal for academics and students of film studies, media studies and analytical psychology.