رویکردهای مربوط به رشد استدلال اخلاقی ۲۰۱۸
Approaches to the Development of Moral Reasoning 2018

بخش نخست کتاب، به بررسی دیدگاه‌های فعلی در مورد رشد استدلال اخلاقی می‌پردازد: دیدگاه‌های فروید، روان‌شناسی ایگو، پیاژه و کلبرگ. رویکرد کلبرگ به دلیل ارائه توضیحی چشمگیر از یافته‌های روش کلیدی مصاحبه، محبوبیت یافته است؛ روش مهم دیگر، مشاهده طبیعی گفتمان اخلاقی است. توضیحات روان‌شناسی ایگو و پیاژه از شواهد مصاحبه، جامعیت و جذابیت کمتری داشت. مطالعات طبیعت‌گرایانه نیز یا تحت تأثیر برداشت‌های شخصی بوده‌اند یا روش‌های تحلیلی کم‌جزئی‌تری داشته‌اند.

بخش دوم کتاب استدلال می‌کند که ماهیت چشمگیر شواهد بعدی کلبرگ مبنی بر اینکه استدلال اخلاقی از یک توالی مراحل عبور می‌کند، تا حدی توهمی است؛ زیرا نظریه او پیش‌بینی می‌کند که انواع خاصی از پاسخ‌ها الگوهای رشدی خاصی را نشان خواهند داد. با این حال، از آنجایی که داده‌ها همیشه بر اساس مراحل گزارش می‌شوند (که انواع بسیار متفاوتی از پاسخ‌ها را در هم می‌آمیزند)، تشخیص اینکه آیا انواع خاص پاسخ‌ها از مسیرهای رشدی پیش‌بینی‌شده خود پیروی می‌کنند یا خیر، غیرممکن است. دلایل ارائه شده برای اختصاص انواع معینی از پاسخ‌ها به یک مرحله نیز اغلب مشکوک هستند. این امر منجر به بحث در مورد مطالعاتی می‌شود که یافته‌ها را بر اساس انواع خاصی از پاسخ‌ها (روش‌های تفسیری ضعیف) در مقابل روش‌های مرحله‌ای و تفسیری قوی کلبرگ گزارش کرده‌اند. یافته‌های حاصل از این مطالعات، نظریه کلبرگ را در چندین نقطه حیاتی رد می‌کند.

بخش‌های دوم و سوم کتاب همچنین به بررسی یافته‌های حاصل از مصاحبه‌های غیرکلبرگی و سایر روش‌ها می‌پردازند و بار دیگر بر این نکته تأکید می‌کنند که ارائه یافته‌ها به صورت تفسیری ضعیف و عمدتاً توصیفی، بر تکنیک‌های تفسیری قوی ارجحیت دارد. استدلال می‌شود که طیف گسترده‌ای از مکانیسم‌های پیشنهادی توسط نظریه‌های ذکر شده در بخش اول کتاب، و همچنین سایر مکانیسم‌های برگرفته از نظریه‌های عمومی رشد شخصیت، قادر به توضیح یافته‌های توصیفی رشدی موجود هستند. وظیفه آینده، ارزیابی اهمیت نسبی این مکانیسم‌ها است.

The first part of the book offers a survey of current approaches to the development of moral reasoning: those of Freud, ego psychology, Piaget and Kohlberg. The approach of Kohlberg has been popular because he was able to give an impressive account of findings from the key method of interviews, the other crucial method being naturalistic observation of moral discourse. The accounts of interview evidence given by ego psychology and Piaget were less comprehensive and less impressive. Naturalistic studies have either been impressionistic or less detailed in their methods of analysis. The second part of the book argues that the impressive nature of Kohlberg’s later evidence for his view that moral reasoning passes through a sequence of stages is in part illusory, because his theory predicts that specific types of reply will show specific developmental patterns. However, as data are always reported in terms of stages, which amalgamate very disparate types of reply, it is impossible to know whether the specific types of reply follow their predicted developmental courses or not. Reasons given for assigning given types of reply to a stage are also often doubtful. This leads to discussion of studies that have reported findings in terms of specific types of reply (weakly interpretive methods), as opposed to Kohlberg’s stage-based and strongly interpretive methods. Findings from these disconfirm Kohlberg’s theory at several crucial points. The second and third parts of the book also examine findings from non-Kohlbergian interviews and other methods, again advocating that weakly interpretive and largely descriptive presentation of findings is preferable to strongly interpretive techniques. It is argued that a wide variety of mechanisms suggested by the theories outlined in the first part of the book, as well as others drawn from general theories of personality development, are able to explain existing descriptive developmental findings. The task for the future is to assess the relative importance of these mechanisms.