تاب‌آوردن شهادت شاهد ۲۰۱۸
Bearing Witness to the Witness 2018

کتاب «شهادت دادن بر شاهد» به بررسی روش‌های مختلف شهادت‌دهی قربانیان آسیب‌های روحی می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه این روش‌ها می‌توانند توانایی خواننده را برای درک و شهادت دادن بر این تجربیات، تقویت یا تضعیف کنند. دانا امیر، با سال‌ها گوش دادن به شهادت‌های مستقیم و غیرمستقیم درباره‌ی آسیب‌های روحی، به شناسایی چهار شیوه‌ی شهادت‌دهی بر این آسیب‌ها دست یافته است: «شیوه‌ی استعاری»، «شیوه‌ی مجاورتى»، «شیوه‌ی افراطی» و «شیوه‌ی موسلمان». نویسنده با این کار، اهمیت شهادت‌دهی را در درک ماهیت آسیب‌های روحی نشان می‌دهد و به این ترتیب، راهکارهایی برای واکنش مناسب‌تر به این آسیب‌ها در یک محیط روانکاوی بالینی ارائه می‌دهد.

در راستای بررسی این چهار شیوه‌ی تعامل با خاطرات آسیب‌زا، فصل‌های مختلف کتاب به تحلیل دقیق سه نوع از شهادت‌های آسیب‌زا می‌پردازند: روایت‌های ادبی بازماندگان هولوکاست، خاطرات (واقع در میانه‌ی خاطرات خودزندگینامه‌ای و داستان) و شهادت‌های «خام» گرفته شده از بازماندگان هولوکاست. از آنجایی که هر روایت شهادت‌گونه‌ی آسیب‌زا، ترکیبی از هر چهار شیوه را با تغییرات گوناگون بین آن‌ها در بر دارد، شناسایی ترکیب منحصر به فرد شیوه‌ها که مشخصه‌ی هر روایت آسیب‌زا است، از اهمیت بسزایی برخوردار است؛ به‌ویژه تمرکز بر حوزه‌های خاصی که در آن‌ها تغییر از یک شیوه به شیوه‌ی دیگر رخ می‌دهد. چنین تمرکزی، همان‌طور که در سراسر این کتاب نشان داده و تحلیل شده است، برای توانبخشی سیستم متابولیک روانی که هضم مواد آسیب‌زا را شرطی می‌کند، بسیار مهم است و امکان پردازش استعاری مناطق آسیب‌زایی را فراهم می‌آورد که تا کنون تنها از طریق تکرار و تخلیه قابل دسترسی بوده‌اند.

کتاب «شهادت دادن بر شاهد» برای محققان حوزه‌ی آسیب‌های روحی در تمامی زمینه‌های تحقیقاتی، از جمله روانشناسان، روانکاوان، پژوهشگران ادبی و همچنین فیلسوفان زبان و ذهن، جذاب خواهد بود. این کتاب همچنین برای روانشناسان بالینی، داوطلبان روانکاوی و دانشجویان تحصیلات تکمیلی در رشته‌های نظریه و نقد ادبی، جالب و مرتبط خواهد بود.

Bearing Witness to the Witness examines the different methods of testimony given by trauma victims and the ways in which these can enrich or undermine the ability of the reader to witness them. Years of listening to both direct and indirect testimonies on trauma has lead Dana Amir to identify four modes of witnessing trauma: the “metaphoric mode”, the “metonymic mode,” the “excessive mode” and the “Muselmann mode.” In doing so, the author demonstrates the importance of testimony in understanding the nature of trauma, and therefore how to respond to trauma more adequately in a clinical psychoanalytic setting.

To follow these four modes of interaction with the traumatic memory, the various chapters of the book present a close reading of three genres of traumatic witnessing: literary accounts by Holocaust survivors, memoirs (located between autobiographic recollection and fiction) and “raw” testimonies taken from Holocaust survivors. Since every traumatic testimonial narrative contains a combination of all four modes with various shifts between them, it is of crucial importance to identify the singular combination of modes that characterizes each traumatic narrative, focusing on the specific areas within which a shift occurs from one mode to another. Such a focus is extremely important, as illustrated and analyzed throughout this book, to the rehabilitation of the psychic metabolic system which conditions the digestion of traumatic materials, allowing a metaphoric working through of traumatic zones that were so far only accessible to repetition and evacuation.

Bearing Witness to the Witness will appeal to trauma researchers of all research areas, including psychologists, psychoanalysts, literary scholars as well as philosophers of language and philosophers of the mind. The book will also be of interest and relevance to clinical psychologists, psychoanalytic candidates and graduate students in literary theory and criticism.