افسانه‌ی خاطره‌ی سرکوب‌شده ۲۰۱۳
The Myth of Repressed Memory 2013

بسیاری از روانشناسان بالینی بر این باورند که ذهن، در مواجهه با تجربه‌ای هولناک، این توانایی را دارد که تمام خاطره‌ی آن را چنان در اعماق ناخودآگاه دفن کند که تنها به شکل یک فلاش‌بک، ناشی از یک منظره، بو یا صدا، قابل یادآوری باشد. در واقع، درمانگران و وکلا، صنعتی را بر اساس درمان و پیگیری حقوقی پرونده‌های افرادی بنا نهاده‌اند که ناگهان مدعی “بازیابی” خاطراتی از سوء استفاده جنسی در کودکی تا قتل می‌شوند.

این کتاب نشان می‌دهد که با وجود دهه‌ها تحقیق، هیچ پشتوانه علمی کنترل‌شده‌ای برای این ایده وجود ندارد که خاطرات آسیب‌زا به‌طور معمول به ناخودآگاه تبعید شده و سال‌ها بعد به‌طور قابل اعتمادی بازیابی می‌شوند. از آنجایی که “خاطره بازیابی شده” در واقع یک پدیده روانشناختی معتبر نیست، این ایده – و جنبشی که در کنار آن شکل گرفته است – بیشتر به یک مد خطرناک یا شکار جادوگران امروزی شباهت دارد.

According to many clinical psychologists, when the mind is forced to endure a horrifying experience, it has the ability to bury the entire memory of it so deeply within the unconscious that it can only be recalled in the form of a flashback triggered by a sight, a smell, or a sound. Indeed, therapists and lawyers have created an industry based on treating and litigating the cases of people who suddenly claim to have “recovered” memories of everything from child abuse to murder.
This book reveals that despite decades of research, there is absolutely no controlled scientific support for the idea that memories of trauma are routinely banished into the unconscious and then reliably recovered years later. Since it is not actually a legitimate psychological phenomenon, the idea of “recovered memory”–and the movement that has developed alongside it–is thus closer to a dangerous fad or trendy witch hunt.