جغرافیای مریخ ۲۰۱۰
Geographies of Mars 2010

**کاوشی بدیع در ابعاد فضایی جغرافیا در آغاز قرن بیستم، که دیدگاهی نو از نقشه‌برداری جهان‌های دوردست ارائه می‌دهد.**

یکی از نخستین نقشه‌های مریخ که توسط یک ستاره‌شناس ایتالیایی در سال 1877 منتشر شد، با الگوی کانال‌های خود، به باور وجود حیات هوشمند در سیاره سرخ دوردست دامن زد؛ امیدی که تا دهه 1960 ادامه یافت. اگرچه کانال‌های مریخی مدتهاست که به عنوان یک اشتباه مشهور در تاریخ علم رد شده‌اند، ک. ماریا دی. لین استدلال می‌کند که هیچ چیز تصادفی در مورد این تفاسیر اولیه وجود نداشته است. در واقع، او استدلال می‌کند که ساختن مریخ به عنوان جهانی به‌طرز غیرقابل‌تصوری پیچیده و مهندسی‌شده، هم بازتاب‌دهنده و هم به چالش‌کشنده مضامین غالب ژئوپلیتیکی در دوران گذار عمده فرهنگی، فکری، سیاسی و اقتصادی در جهان غرب بود.

*جغرافیای مریخ* بر دوره‌ای حیاتی در توسعه تخیل جغرافیایی متمرکز می‌شود، زمانی که امپریالیسم اروپا در اوج خود بود و توسعه‌طلبی آمریکا با جدیت آغاز شده بود. لین دریافته است که ستاره‌شناسانی که در رصدخانه‌های جدید جنوب غربی آمریکا یا در ارتفاعات دورافتاده رشته کوه‌های آند آمریکای جنوبی کار می‌کردند، از محیط فیزیکی خود الهام گرفته و از بازنمایی‌های چشم‌اندازهای خشک زمین برای ایجاد اعتبار برای مشاهدات خود از مریخ استفاده می‌کردند. لین با این تغییر ساده به دیدگاه جغرافیدان، به طرز ماهرانه‌ای برخی از مواضع گیج‌کننده‌تر در مورد مریخ را که توسط شخصیت‌های آشنایی مانند پرسیوال لوول، آلفرد راسل والاس و لستر فرانک وارد اتخاذ شده بود، توضیح می‌دهد.

A highly original exploration of geography’s spatial dimensions at the beginning of the twentieth century, offering a new view of the mapping of far-off worlds.

One of the first maps of Mars, published by an Italian astronomer in 1877, with its pattern of canals, fueled belief in intelligent life forms on the distant red planet—a hope that continued into the 1960s. Although the Martian canals have long since been dismissed as a famous error in the history of science, K. Maria D. Lane argues that there was nothing accidental about these early interpretations. Indeed, she argues, the construction of Mars as an incomprehensibly complex and engineered world both reflected and challenged dominant geopolitical themes during a time of major cultural, intellectual, political, and economic transition in the Western world.

Geographies of Mars telescopes in on a critical period in the development of the geographical imagination, when European imperialism was at its zenith and American expansionism had begun in earnest. Astronomers working in the new observatories of the American Southwest or in the remote heights of the South American Andes were inspired, Lane finds, by their own physical surroundings and used representations of the Earth’s arid landscapes to establish credibility for their observations of Mars. With this simple shift to the geographer’s point of view, Lane deftly explains some of the most perplexing stances on Mars taken by familiar protagonists such as Percival Lowell, Alfred Russel Wallace, and Lester Frank Ward.