زیستن در مقیاس میکرو ۲۰۱۱
Living at Micro Scale 2011

کرمیت قورباغه به شکلی مشهور گفته است که سبز بودن کار آسانی نیست، و در کتاب *زندگی در مقیاس میکرو*، دیوید دوزنبری نشان می‌دهد که کوچک بودن هم کار آسانی نیست—بودن در اندازه‌ی، مثلاً، یک روتيفر، یک جانور چندسلولی کوچک درست در مرز بین دیدنی و میکروسکوپی. او می‌نویسد: «تصور کنید از لبه‌ی خیابانی پایین بیایید و یک هفته منتظر بمانید تا پایتان به زمین برسد.» در آن مقیاس، ما آنقدر کوچک می‌شدیم که می‌توانستیم درون حرف «و» در کلمه‌ی «روتیفر» شنا کنیم. پیامدهای فیزیکی زندگی در این مقیاس چیست؟ این موجودات چگونه حرکت می‌کنند، طعمه و شکارچیان و (اگر تمایلی داشته باشند) جفت‌ها را شناسایی می‌کنند، به یکدیگر علامت می‌دهند و جهت‌یابی می‌کنند؟

دوزنبری در نثر واضح و جذاب، از فیزیک سرراست برای نشان دادن محدودیت‌های اندازه، شکل و رفتار موجودات ریز استفاده می‌کند. او ضمن بازگویی تحولات تاریخی مفاهیم اساسی، گوشه‌ای از میکروبیولوژی را کشف می‌کند که سرشار از تاریخ است و پر از درس‌هایی درباره‌ی اینکه علم چگونه پیشرفت می‌کند یا نمی‌کند. دوزنبری با جمع‌آوری یافته‌ها از زمینه‌های مختلف برای نشان دادن اینکه چرا موجودات ریز برخی از ویژگی‌هایی را که دارند، دارا هستند، علمی را به نمایش می‌گذارد که همیشه با پیروزی به جلو حرکت نمی‌کند و تا حد زیادی به تصادف و احتمالات وابسته است.

Kermit the Frog famously said that it isn’t easy being green, and in Living at Micro Scale David Dusenbery shows that it isn’t easy being small—existing at the size of, say, a rotifer, a tiny multicellular animal just at the boundary between the visible and the microscopic. “Imagine,” he writes, “stepping off a curb and waiting a week for your foot to hit the ground.” At that scale, we would be small enough to swim inside the letter O in the word “rotifer.” What are the physical consequences of life at this scale? How do such organisms move, identify prey and predators and (if they’re so inclined) mates, signal to one another, and orient themselves?

In clear and engaging prose, Dusenbery uses straightforward physics to demonstrate the constraints on the size, shape, and behavior of tiny organisms. While recounting the historical development of the basic concepts, he unearths a corner of microbiology rich in history, and full of lessons about how science does or does not progress. Marshalling findings from different fields to show why tiny organisms have some of the properties they are found to have, Dusenbery shows a science that doesn’t always move triumphantly forward, and is dependent to a great extent on accident and contingency.