حفاظت از کاج‌های دم‌دراز جنوبی ۲۰۱۱
Conserving Southern Longleaf 2011

منطقه رد هیلز در جنوب جورجیا و شمال فلوریدا، یکی از متنوع‌ترین اکوسیستم‌های زیستی در آمریکای شمالی را در خود جای داده است. درختان کاج سوزنی بلند این منطقه، تا چهارصد سال عمر می‌کنند و پوشش گیاهی زیرین آن، بی‌نظیر است. در نگاه اول، به نظر می‌رسد که جنگل‌های کاج سوزنی بلند در مزارعی مانند گرین‌وود، در نزدیکی توماسویل جورجیا، تحت تاثیر اقتصاد بازار و فعالیت‌های انسانی قرار نگرفته‌اند، اما آلبرت جی. وی معتقد است که این محیط به لحاظ اجتماعی تولید شده و داستان آن، به روایت گسترده‌تر حفاظت از محیط‌زیست در آمریکا، ظرافت بیشتری می‌بخشد.

در اوایل قرن بیستم، جنگل‌های رد هیلز، عمدتاً به عنوان پناهگاهی سالم برای صنعتگران شمالی در نظر گرفته می‌شد. وقتی هربرت استودارد، زیست‌شناس برجسته حیات‌وحش، در سال 1924 به این منطقه آمد، شروع به درک ارزش اکولوژیکی آن کرد. استودارد که با دولت فدرال همکاری می‌کرد، برای تدوین شیوه‌های مدیریت زمین خود، از دانش بومیان منطقه بهره برد، تا جایی که نوعی حفاظت اکولوژیکی زراعی و کاملاً جنوبی شکل گرفت. این مجموعه از شیوه‌ها، از بسیاری جهات مترقی بود، به ویژه در رویکرد خود به مدیریت آتش‌سوزی و تنوع گونه‌ها، و بخش زیادی از آن، تا به امروز نیز اجرا می‌شود.

کتاب *حفاظت از کاج سوزنی بلند جنوبی* با استفاده از استودارد به عنوان دریچه‌ای به این چشم‌انداز منحصر به فرد حفاظتی، رد هیلز را به عنوان یک مرکز ارزشمند برای تحقیق و درک زیست‌شناسی حیات وحش، بوم‌شناسی آتش‌سوزی و قدردانی زیست‌محیطی از منطقه‌ای که زمانی به سادگی “زمین‌های بایر کاج” نامیده می‌شد، معرفی می‌کند.

The Red Hills region of south Georgia and north Florida contains one of the most biologically diverse ecosystems in North America, with longleaf pine trees that are up to four hundred years old and an understory of unparalleled plant life. At first glance, the longleaf woodlands at plantations like Greenwood, outside Thomasville, Georgia, seem undisturbed by market economics and human activity, but Albert G. Way contends that this environment was socially produced and that its story adds nuance to the broader narrative of American conservation.

The Red Hills woodlands were thought of primarily as a healthful refuge for northern industrialists in the early twentieth century. When notable wildlife biologist Herbert Stoddard arrived in 1924, he began to recognize the area’s ecological value. Stoddard was with the federal government, but he drew on local knowledge to craft his land management practices, to the point where a distinctly southern, agrarian form of ecological conservation emerged. This set of practices was in many respects progressive, particularly in its approach to fire management and species diversity, and much of it remains in effect today.

Using Stoddard as a window into this unique conservation landscape, Conserving Southern Longleaf positions the Red Hills as a valuable center for research into and understanding of wildlife biology, fire ecology, and the environmental appreciation of a region once dubbed simply the “pine barrens.”