حکمرانی زیست‌محیطی برای توسعه پایدار ۲۰۲۳
Environmental Governance for Sustainable Development 2023

این کتاب به بررسی نقش برنامهٔ محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) به عنوان مدافع مسئولیت‌پذیری بیشتر در قبال محیط زیست می‌پردازد و دستاوردها و نتایج اصلی دو کنفرانس مهم استکهلم (۱۹۷۲) و ریو (۱۹۹۲) را که دستور کار نقش آیندهٔ UNEP را تعیین کردند، تجزیه و تحلیل می‌کند. تکامل، اهداف و مشکلات ناشی از دیدگاه‌های متفاوت در داخل UNEP، توانایی آن در مواجهه با چالش‌های زیست‌محیطی، مهارت آن در انجام موفقیت‌آمیز مأموریت و مشارکت در پیگیری امنیت زیست‌محیطی را مورد بحث قرار می‌دهد.

این کتاب همچنین به بررسی پنج کشور در حال توسعه در جنوب آسیا، یعنی هند، بنگلادش، نپال، پاکستان و سریلانکا می‌پردازد تا نقش برنامهٔ همکاری محیط زیست جنوب آسیا (SACEP) را بررسی کند که نقشی فعال در مدیریت مسائل زیست‌محیطی ایفا می‌کند و یک نقطه عطف مهم در همکاری منطقه‌ای در جنوب آسیا به شمار می‌رود. نویسنده، سهم استراتژی‌های ملی حفاظت از محیط زیست را نه تنها در ایجاد آگاهی زیست‌محیطی، بلکه در تقویت معماری حکمرانی زیست‌محیطی از طریق ادغام اهداف توسعهٔ هزاره و اهداف توسعهٔ پایدار در برنامه‌ریزی توسعه این کشورهای جنوب آسیا مورد ارزیابی قرار می‌دهد.

این کتاب با تکیه بر تحقیقات عمیق و مصاحبه‌ها، برای دانشجویان، اساتید، محققان، سیاست‌گذاران و تحلیلگران استراتژیک که در زمینه‌های مطالعات محیط زیست، توسعهٔ پایدار، علوم و سیاست‌های زیست‌محیطی، حقوق و حکمرانی زیست‌محیطی، جغرافیا، سیاست و امور بین‌الملل فعالیت می‌کنند، مفید خواهد بود.

This book studies the role of the United Nations Environment Programme (UNEP) as an advocate for greater environmental responsibility and analyses the major achievements and outcomes of two landmark conferences – Stockholm (1972) and Rio (1992) – which set the agenda for the future role of the UNEP. It discusses the UNEP’s evolution, objectives and the problems of differing perspectives within, its ability to deal with environmental challenges, its skill in successfully carrying out the mandate and contributing to the pursuit of environmental security.

The book also looks at five developing countries of South Asia, namely India, Bangladesh, Nepal, Pakistan and Sri Lanka, to study the role of the South Asia Co-operative Environment Programme (SACEP), which plays an active role in the management of environmental issues and constitutes an important landmark in regional cooperation in South Asia. The author evaluates the contributions of National Conservation Strategies not only in creating environmental awareness but also in strengthening environmental governance architecture by integrating Millennium Development Goals and Sustainable Development Goals into the development planning of these South Asian countries under study.

Drawing on in-depth research and interviews, this book will be of interest to students, teachers, researchers, policymakers and strategic analysts working in the fields of environment studies, sustainable development, environmental science and policy, environmental law and governance, geography, politics and international affairs.