نوک‌قیچی‌های کاجی ۲۰۱۰
Pine Crossbills 2010

«از اواسط ژانویه تا اواسط آوریل سال ۱۹۳۵ با دوچرخهٔ قراضه‌ام راهی شدم، اما اسپیساید چه تفاوتی با برکلند داشت. در اواخر فوریه، بسیاری از سهره‌های مخروطی هنوز در دسته‌های بزرگ بودند. مجبور شدم کیلومترها پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری کنم تا اینکه در هفتهٔ آخر ماه مارس اولین لانه را پیدا کردم، زمانی که یک گروه کوچک زادآور را در کشتزاری از درختان کاج قدیمی نزدیک کلبهٔ یک جنگلبان شناسایی کردم. از آن پس، تا سال ۱۹۴۲، سهره‌های مخروطی را دنبال کردم و به تدریج شروع به درک اندکی از آن‌ها کردم.»

«در ابتدا همه‌چیز به طرز شگفت‌آوری نو بود. جفت‌گیری سهره‌های مخروطی‌ام را تماشا کردم و متوجه شدم که چگونه یک دستهٔ زمستانی به‌طور نامحسوسی به یک گروه جفت‌گیری و از یک گروه جفت‌گیری به گروه‌های جفت‌شده تغییر می‌کند. الگوهای قلمرو و پراکندگی را مطالعه کردم و دیدم که چگونه ماده‌ها لانه‌های خود را می‌سازند. زیر درختان نشستم و از درختان بالا رفتم تا به لانه‌ها برسم. ماده‌ها را در حال جوجه‌کشی تماشا کردم و دیدم که نرها به آن‌ها غذا می‌دهند. یک ماده روی انگشتانم نشست و به من اجازه داد او را بگیرم. هنوز بوی تند صمغی بدنش را به وضوح به یاد دارم. جفت‌ها را دیدم که جوجه‌های خود را بزرگ می‌کنند و آنها و دسته‌هایشان را در سراسر جنگل دنبال کردم. به زودی دفترچه‌های من پر شدند، اما این تازه شروع کار بود.»

این گزیده از فصل اول کتاب، چگونگی آغاز مطالعهٔ نویسنده بر روی سهره‌های مخروطیِ کاج‌خوار اسکاتلندی را شرح می‌دهد. او پیشتر متوجه شده بود که صداهای سهره‌های مخروطی در جنگل روتیه‌مورکاس با صداهای سهره‌های مخروطی معمولیِ صنوبرخوار که در برکلند انگلیس می‌شناخت، متفاوت است.

از این مطالعه و جستجو برای یافتن هویت واقعی سهره‌های مخروطی اسپیساید، کتابی بسیار نادر پدید آمده است، اثری از دانش و تحقیق که کاملاً خواندنی است و در آن لذت نویسنده از موضوع مورد مطالعه‌اش به خواننده نیز منتقل می‌شود.

‘From mid-January to mid-April 1935 I was off on my dilapidated bicycle, but how different Speyside was from Breckland. In late February many crossbills were still in flocks; I had to walk and cycle for many miles before finding my first nest in the last week of March, when I located a small breeding group in a plantation of old pines close to a keeper’s cottage. Thenceforward, until 1942, I followed the crossbills and slowly began to understand a little about them.

At first everything was gloriously new. I watched my crossbills mating and discovered how subtly a winter flock changed to a mating party and from a mating party to mated groups. I studied patterns of territory and dispersion and watched how hens built their nests. I sat under trees and I climbed to nests. I watched hens brooding and saw cocks feeding them. One hen pitched on my fingers and allowed me to catch her. I still vividly recall the sharp resiny scent of her body. I saw pairs rear their young and followed them and their broods through the forest. Soon my notebooks were full, but this was only the beginning.’

That extract from the book’s first chapter describes how the author began his study of the Scottish pine-feeding crossbills, having noticed earlier that the calls of crossbills in Rothiemurchus Forest were different from those of the spruce-feeding common crossbills he had known in the English Breckland.

From this study and a quest for the true identity of the Speyside crossbills has emerged that all too rare book, a work of scholarship and research that is wholly readable, in which the author’s delight in his study subject becomes the reader’s, too.