شهرهای مرده ۲۰۲۴
Dead Cities 2024

برای مایک دیویسِ فقید، تخریب آب و هوا توسط سرمایه – و تحلیل‌های پیشگویانه او از پیامدهای آن برای کسانی از ما که باید با بحران‌های ناشی از آن دست و پنجه نرم کنیم – همواره بخش اصلی جغرافیای شهری او بود.

دیویس در این مقالات گسترده، نافذ و به‌طرز آزاردهنده‌ای مرتبط، از ما می‌خواهد تا در نظر بگیریم اگر ویرانه‌های متروپلیس را زیر میکروسکوپ بگذاریم، چه خواهیم یافت. او شرحی جذاب از فجایع – طبیعی، دست‌ساز بشر، و آن‌هایی (مانند فاجعه آب و هوایی) که تمایز بین‌شان غیرممکن است – ارائه می‌دهد که در آن سوی میکروسکوپ می‌یابد. او بررسی خود را با غربال کردن آوار برج‌های دوقلو در پی حادثه 11 سپتامبر آغاز می‌کند و به‌طور پیشگویانه بذرهای جنگ را شناسایی می‌کند که از قبل در خاک سوخته گراوند زیرو جوانه زده‌اند. او بررسی را با این اندیشه به پایان می‌رساند که زیرساخت‌های شهری توخالی ما تا چه حد برای مقابله با شوک‌های از هر نوع، چه بمب‌گذاری‌های انتحاری و چه طوفان‌های یخی، آمادگی کمی دارند. در این بین، ما به تورهایی از زمین‌های بایرِ ویران‌شده دعوت می‌شویم، جایی که ژنرال‌های آمریکایی ماکت‌هایی از برلین را ساختند و ویران کردند، نگاهی اجمالی به تمایل لاس وگاس به نابود کردن مشهورترین نشانه‌هایش می‌اندازیم، و داستان‌های جذاب دیگری از دیالکتیک بین طبیعت و شهر می‌شنویم.

“شهرهای مرده”، که بیش از بیست سال پیش نوشته شده، سرشار از پیشگویی‌های محقق‌شده است، پژواکی از لحظه کنونی ما را در خود دارد، جایی که توطئه‌ها فراوانند و اضطراب‌ها جشن‌های رسمی رفاه را خفه می‌کنند، و رویاهایی از مسیرهای جایگزینِ نرفته را ارائه می‌دهد.

For the late great Mike Davis, the ravaging of the climate by capital—and his prescient analysis of its consequences for those of us left to deal with the resulting crises—was always a central part of his urban geography.
In these wide ranging, incisive, and hauntingly relevant essays, Davis asks us to consider what we would find if we put a microscope to the ruins of Metropolis, and provides a riveting account of the disasters—natural, man-made, and those (as in the case of climate calamity) where the distinction is impossible to make—that he finds on the other end. He begins his examination by sifting through the rubble of the twin towers in the wake of 9/11, presciently identifying the seeds of war already germinating in the scorched soil of ground zero, and closes by considering how little prepared our hollowed out urban infrastructure is to deal with shocks of any kind, be they from car bombs or ice storms. In between we are treated to tours of blasted wastelands where American generals built and destroyed replicas of Berlin, glimpses of Las Vegas’s penchant for annihilating its own best-known landmarks, and other riveting tales of the dialectic between nature and the city.
Dead Cities, written over twenty years ago, abounds with prophecies fulfilled, contains echoes of our current moment where conspiracies abound and anxieties drown out official celebrations of prosperity, and offers dreams of alternative paths not taken.