منطقه شهری کارائیب در عصر تغییرات جهانی ۲۰۱۷
The Urban Caribbean in an Era of Global Change 2017

این کتاب، بر پایه‌ی تحقیقات میدانی دست اول نویسنده، به بررسی فرآیندهای دوقلوی شهرنشینی و جهانی‌شدن و تأثیرات آن‌ها بر منطقه‌ی کارائیب معاصر می‌پردازد. یکی از اهداف اصلی کتاب، جلب توجه به این واقعیت است که برخلاف تصورات رایج، منطقه‌ی کارائیب به شدت شهرنشین است. در واقع، آمار نشان می‌دهد که میزان شهرنشینی در این منطقه، از میانگین جهانی بالاتر است. علاوه بر این، این واقعیت که منطقه‌ی کارائیب همواره از نظر اقتصادی، سیاسی و اجتماعی تحت تأثیر فرآیندهای جهانی‌شدن بوده، در مرکز توجه این متن قرار دارد.

فصل‌های کتاب به موضوعات مهمی مانند تغییرات شهری و تکامل مناطق کوچک کلان‌شهری، اهمیت چارچوب‌های تجاری و شهرک‌های کشاورزی، گردشگری، پسامدرنیته و پیوند شهری، تغییرات اقتصادی و فرآیندهای دوقلوی همگرایی و واگرایی جهانی، و ماهیت روابط موجود بین دولت، بخش غیررسمی، مسکن و شرایط زیست‌محیطی می‌پردازند. در واقعیت، نشان داده می‌شود که توسعه‌ی گردشگری و تولیدات محصور (Enclave Manufacturing) منجر به اشکال جدیدی از تمرکز شهری می‌شود، نه پراکندگی فضایی.

Based on the author’s first hand field research, this book addresses the twin processes of urbanization and globalization as they affect the contemporary Caribbean region. One of the key aims of the book is to focus attention on the fact that contrary to popular perceptions, the Caribbean is highly urbanized. Indeed statistics show that the region is more highly urbanized than the world taken as a whole. In addition, the fact that the Caribbean region has always been affected by processes of globalization, in respect of its economy, polity and society, is central to the text. The chapters cover pressing topics such as urban change and the evolution of mini-metropolitan regions, the importance of the mercantile and plantopolis frameworks, tourism, post modernity and the urban nexus, economic change and the dual processes of global convergence and divergence, and the nature of the relationships existing between the state, the informal sector, housing and environmental conditions. In reality, it is shown that the development of tourism and enclave manufacturing is leading to new forms of urban concentration, and not spatial dispersal.