سرخ، سفید و سیاه، آبی می‌سازند: نیل در تار و پود زندگی کارولینای جنوبیِ دوران استعمار ۲۰۱۳
Red, White, and Black Make Blue: Indigo in the Fabric of Colonial South Carolina Life 2013

همانند پنبه، نیل نیز اصالت فروتنانه خود را نادیده انگاشته است. اگر به حال خود رها می‌شد، شاید گیاهی منطقه‌ای با دسترسی محدود باقی می‌ماند؛ روشی محلی برای رنگ‌آمیزی منسوجات، کاغذ و سایر کالاها با رنگ آبی. اما زمانی که آبی محبوب‌ترین رنگ برای منسوجاتی شد که بریتانیا در قرن هجدهم به مقدار زیاد تولید می‌کرد، نیل کارولینای جنوبی که بیشتر این پارچه‌ها را رنگ می‌کرد، به یک جزء اصلی در زنجیره‌های کالایی فراتلانتیک تبدیل شد. آندریا فیزر در کتاب *قرمز، سفید و سیاه آبی می‌سازند*، داستان تمام افرادی را روایت می‌کند که نیل را به بخشی اساسی از تجربه کارولینای جنوبی مستعمراتی تبدیل کردند و روابط نیل را با کاربری اراضی، کار اجباری برده‌ها، تولید و استفاده از منسوجات، بیان پوشاک و ثروت‌اندوزی بررسی می‌کند.

در قرن هجدهم، نیل نقش محوری در توسعه کارولینای جنوبی ایفا کرد. محبوبیت رنگ آبی در میان طبقات بالا و پایین جامعه، تقاضای زیادی را برای نیل تضمین کرد و آب و هوا در منطقه برای کشت آن مناسب بود. نیروی کار ارزان توسط بردگان – هم سیاه‌پوستان و هم بومیان آمریکایی – تجاری‌سازی نیل را ممکن ساخت. و به دلیل تصرف زمین توسط مستعمره‌نشینان از بومیان به بردگی گرفته شده یا اخراج شده، گسترش به مناطق دورافتاده، زمین‌های زیادی را برای کشت محصول فراهم کرد. فیزر تاریخ‌های خاصی را بازگو می‌کند – که برای اولین بار در طول تحقیقات او کشف شده‌اند – از اینکه چگونه بومیان آمریکا و بردگان آفریقایی موفقیت نیل را در کارولینای جنوبی ممکن ساختند. او همچنین بر فرهنگ مادی پیرامون اشیاء خاص، از جمله نقشه‌ها، چاپ‌ها، نقاشی‌ها و لباس‌ها تأکید می‌کند. *قرمز، سفید و سیاه آبی می‌سازند* تاریخچه‌ای پر فراز و نشیب و جذاب از استثمار و توانمندسازی است که میراث گیاهی متواضع با تأثیری فراتر از حد انتظار را آشکار می‌کند.

 Like cotton, indigo has defied its humble origins. Left alone it might have been a regional plant with minimal reach, a localized way of dyeing textiles, paper, and other goods with a bit of blue. But when blue became the most popular color for the textiles that Britain turned out in large quantities in the eighteenth century, the South Carolina indigo that colored most of this cloth became a major component in transatlantic commodity chains. In Red, White, and Black Make Blue, Andrea Feeser tells the stories of all the peoples who made indigo a key part of the colonial South Carolina experience as she explores indigo’s relationships to land use, slave labor, textile production and use, sartorial expression, and fortune building.

In the eighteenth century, indigo played a central role in the development of South Carolina. The popularity of the color blue among the upper and lower classes ensured a high demand for indigo, and the climate in the region proved sound for its cultivation. Cheap labor by slaves—both black and Native American—made commoditization of indigo possible. And due to land grabs by colonists from the enslaved or expelled indigenous peoples, the expansion into the backcountry made plenty of land available on which to cultivate the crop. Feeser recounts specific histories—uncovered for the first time during her research—of how the Native Americans and African slaves made the success of indigo in South Carolina possible. She also emphasizes the material culture around particular objects, including maps, prints, paintings, and clothing. Red, White, and Black Make Blue is a fraught and compelling history of both exploitation and empowerment, revealing the legacy of a modest plant with an outsized impact.