انتقال و فراگیری سیاست در سیاست‌گذاری عمومی و مدیریت: زمینه‌های بین‌المللی، محتوا و توسعه ۲۰۱۳
Policy Transfer and Learning in Public Policy and Management: International Contexts, Content and Development 2013

تصویری که معمولاً از تدوین و اجرای سیاست‌ها در ذهن داریم، فرآیندی تدریجی را نشان می‌دهد که در آن کارمندان دولت، وزرای مربوطه و تا حدی محدودتر، گروه‌های ذی‌نفع مختلف مشارکت دارند. با این حال، بخش عمده‌ای از سیاست‌گذاری‌ها بر اساس سیاست‌های مشابهی است که در حوزه‌های قضایی دیگر و در سازمان‌های بزرگ بین‌المللی مانند سازمان تجارت جهانی و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی تدوین شده‌اند. به عبارت دیگر، جنبه‌های قابل توجهی از سیاست‌های تدوین‌شده در سطح ملی، از جاهای دیگر کپی‌برداری می‌شوند که به آن فرآیند انتقال و یادگیری سیاست گفته می‌شود.

بنابراین، مطالعات مربوط به انتقال سیاست، به محدودیت مشخصی در بیشتر تبیین‌های نظری و تجربی موجود در مورد چگونگی تدوین و اجرای سیاست اشاره کرده‌اند؛ زیرا نقش انتقال و یادگیری سیاست در این تبیین‌ها نادیده گرفته شده است. افزون بر این، انتقال سیاست تنها دغدغه دانشگاهیان نیست، بلکه به دغدغه‌ای فزاینده برای دولت‌ها تبدیل شده است. دولت‌ها در تلاش برای بهبود عملکرد سیاست‌های خود هستند و بسیاری از آن‌ها تمرکز بیشتر و نظام‌مندتری را بر انتقال سیاست به عنوان ابزاری برای افزایش عملکرد قرار داده‌اند.

این کتاب مجموعه‌ای از موارد مطالعاتی گوناگون را از زمینه‌های ملی و بین‌المللی مختلف ارائه می‌کند که امکان یک تحلیل تطبیقی ارزشمند را فراهم می‌سازد؛ تحلیلی که در بیشتر آثار موجود در حال حاضر غایب است و نشان‌دهنده مسیرهای پژوهشی هیجان‌انگیزی با پیامدهایی برای سیاست‌گذاری، انتقال و اجرای سیاست در آینده است.

A typical image of the making and administration of policy suggests that it takes place on an incremental basis, involving public servants, their ministers and, to a more limited extent, a variety of interest groups. Yet, much policy making is based on similar policy developed in other jurisdictions and in the major international organizations such as the WTO and the OECD. In other words, significant aspects of nationally developed policies are copied from elsewhere in what is described as a process of policy transfer and learning.

Hence, studies of policy transfer have pointed to a distinct limitation in most existing theoretical and empirical explanations as to how policy is made and implemented through their neglect of the role of policy transfer and learning. Moreover, policy transfer is not only a concern of academics, but a growing concern for governments. The latter are concerned to improve the performance of their policy and several have placed a greater, more systematic focus on policy transfer as a means to increasing performance.

This book presents a variety of cases from differing national and international contexts that enable a valuable, comparative analysis that is absent from most literature currently available and that suggest a number of exciting research directions with implications for policy making, transference and implementation in the future.