منحنی‌های پرریسک: دربارۀ شکست تجربی مطلوبیت مورد انتظار ۲۰۱۴
Risky Curves: On the Empirical Failure of Expected Utility 2014

برای دهه‌ها، رویکرد رایج علم اقتصاد برای درک انتخاب در شرایط ریسک، بر این فرض استوار بوده که هر فرد، نوعی تابع مطلوبیت شخصی را که بر اساس قدرت خرید تعریف شده، به حداکثر می‌رساند. این کتاب جدید استدلال می‌کند که حتی بهترین آموزه‌های نظریه‌ی رایج نیز نتوانسته‌اند عملکردی بهتر از مدل‌های به ظاهر ساده‌لوحانه‌ای داشته باشند که از قواعد سرانگشتی استفاده می‌کنند یا بر امکانات مصرفی و محدودیت‌های اقتصادی پیش روی فرد تمرکز دارند.

نویسندگان این ادعا را با بازبینی ریشه‌های نظریه‌ی رایج آغاز می‌کنند. سپس دهه‌ها تلاش ناموفق برای به دست آوردن اعتبارسنجی یا کالیبراسیون تجربی معنادار از این نظریه را بازگو می‌کنند. اشکال و پارامترهای تخمین زده شده‌ی این “منحنی‌ها” به طور نامنظم از حوزه‌ای به حوزه‌ی دیگر (به عنوان مثال، انتخاب فردی در مقابل رفتار جمعی)، از بافتی به بافت دیگر، از یک سازوکار استخراج اطلاعات به سازوکار دیگر، و حتی از یک فرد در دوره‌های زمانی مختلف، گاهی اوقات فقط با فاصله‌ی چند دقیقه، متغیر بوده‌اند.

این کتاب پیشنهاد می‌کند به نوع ساده‌تری از نظریه‌ی علمی انتخاب مخاطره‌آمیز بازگردیم، نظریه‌ای که نه بر منحنی‌های غیرقابل مشاهده، بلکه بر فرصت‌ها و محدودیت‌های بالقوه قابل مشاهده‌ای که تصمیم‌گیرندگان با آن روبرو هستند، تمرکز دارد. این کتاب استدلال می‌کند که چنین مدلی مبتنی بر فرصت‌ها، امکانات برتری را برای پیشرفت علمی ارائه می‌دهد. حداقل، مطلوبیت خطی – در حضور محدودیت‌ها – معیار مفیدی برای عبور جایگزین‌های “منحنی‌دار” است.

For several decades, the orthodox economics approach to understanding choice under risk has been to assume that each individual person maximizes some sort of personal utility function defined over purchasing power. This new volume contests that even the best wisdom from the orthodox theory has not yet been able to do better than supposedly naïve models that use rules of thumb, or that focus on the consumption possibilities and economic constraints facing the individual.

The authors assert this by first revisiting the origins of orthodox theory. They then recount decades of failed attempts to obtain meaningful empirical validation or calibration of the theory. Estimated shapes and parameters of the “curves” have varied erratically from domain to domain (e.g., individual choice versus aggregate behavior), from context to context, from one elicitation mechanism to another, and even from the same individual at different time periods, sometimes just minutes apart.

This book proposes the return to a simpler sort of scientific theory of risky choice, one that focuses not upon unobservable curves but rather upon the potentially observable opportunities and constraints facing decision makers. It argues that such an opportunities-based model offers superior possibilities for scientific advancement. At the very least, linear utility – in the presence of constraints – is a useful bar for the “curved” alternatives to clear.