لبه‌ی شیدایی خفیف: پیوند میان (اندکی) دیوانگی و (مقدار زیادی) موفقیت در آمریکا ۲۰۰۸
The Hypomanic Edge: The Link Between (A Little) Craziness and (A Lot of) Success in America 2008

هیپومانیا، نوع خفیف و ژنتیکی‌شده‌ی شیدایی، بسیاری از ما را برخوردار از انرژی، خلاقیت، اشتیاق فوق‌العاده و تمایل به ریسک‌پذیری می‌کند. آمریکا تعداد بسیار بالایی از افراد هیپومانیک را در خود جای داده است؛ افرادی خودبزرگ‌بین که به هر ایده‌ی نامعقولی که به ذهنشان خطور می‌کند چنگ می‌زنند و کاملاً متقاعد شده‌اند که دنیا را تغییر خواهند داد. حباب‌های بازار و جنگ‌های صلیبی ناجوانمردانه و نسنجیده می‌توانند جنبه‌ی منفی این ویژگی باشند. اما جنبه‌ی مثبت عظیمی نیز در کار است: شور و شوق کارآفرینی چشمگیر، انگیزه برای نوآوری و موفقیت مادی. آمریکایی‌ها ممکن است ایده‌های دیوانه‌وار زیادی داشته باشند، اما برخی از آن‌ها به اختراعات درخشان منجر می‌شوند.

چرا آمریکا این‌قدر هیپومانیک است؟ زیرا عمدتاً از مهاجران تشکیل شده است. این فرآیند خودگزینی، جسورانه‌ترین آزمایش طبیعی است که تا کنون انجام شده است. کسانی که اراده، خوش‌بینی و جسارتِ جهش به سوی ناشناخته‌ها را داشتند، این ویژگی‌ها را به نوادگان خود منتقل کرده‌اند.

گارتنر با زنده‌کردن تز جسورانه و قانع‌کننده‌اش، شرح‌حال‌هایی از برخی از آمریکایی‌های مشهور ارائه می‌دهد که نماینده‌ی پدیده‌ی هیپومانیا هستند. این‌ها داستان‌های واقعی هستند که هرگز در مدرسه درباره‌ی برخی از مردانی که آمریکا را ساختند، نیاموختید: کریستف کلمب، کسی که قاره را کشف کرد، فکر می‌کرد مسیح است. جان وینتروپ، کسی که آن را آباد کرد و تعریف نمود، معتقد بود آمریکایی‌ها قوم برگزیده‌ی جدید خدا هستند. الکساندر همیلتون، بنیانگذار ضروری که آینده‌ی اقتصادی آمریکا را پیش‌بینی کرد، به دلیل غرور و رفتار تکانشی خود، خود را نابود کرد. اندرو کارنگی، کسی که انقلاب صنعتی آمریکا را آغاز کرد، مطمئن بود که شخصاً مقدر شده است تکامل بشر را تسریع کند و صلح جهانی را به ارمغان آورد. خانواده‌های مایر و سلزنیک به ایجاد هنر منحصربه‌فرد آمریکایی، یعنی فیلم هالیوودی، کمک کردند، اما اختلالات دوقطبی خانوادگی منجر به سقوط امپراتوری‌های آن‌ها شد. کریگ ونتر ژنوم انسان را رمزگشایی کرد، اما تکبر او باعث شد که اکثر همکاران علمی‌اش از او متنفر باشند، حتی در حالی که او آن‌ها را به سوی اکتشافات بزرگ سوق می‌داد.

در حالی که این مردان نمونه‌های خارق‌العاده‌ای هستند، گارتنر استدلال می‌کند که بسیاری از آمریکایی‌ها ژن‌هایی را به ارث برده‌اند که آن‌ها را به موفق‌ترین شهروندان جهان تبدیل کرده است.