ساختار هجایی بسیار پیچیده: یک مطالعه تیپ‌شناختی و درزمانی: یک مطالعه تیپ‌شناختی و درزمانی ۲۰۱۹
Highly complex syllable structure: A typological and diachronic study: A typological and diachronic study 2019

هجا، واحدی طبیعی در سازماندهی زبان گفتاری است که قوی‌ترین الگوهای بین‌زبانی آن اغلب بر اساس تمایل همگانی به ساختار CV توضیح داده می‌شود. الگوهای هجایی شامل توالی‌های طولانی همخوان‌ها، هم از نظر رده‌شناختی نادر و هم از نظر نظری به حاشیه رانده شده‌اند و رویکردهای کمی این ساختارها را طبیعی یا بدون مشکل در نظر می‌گیرند. این کتاب به بررسی ویژگی‌های زبان‌هایی می‌پردازد که الگوهای هجایی بسیار پیچیده‌ای دارند. دو هدف اصلی این پژوهش عبارتند از: (۱) تعیین اینکه آیا این زبان‌ها ویژگی‌های زبانی مشترک دیگری نیز دارند که آنها را به یک نوع زبانی متمایز تبدیل کند، و (۲) شناسایی مسیرهای تاریخی احتمالی و سازوکارهای طبیعی که این الگوها از طریق آنها در تاریخ یک زبان به وجود می‌آیند. این مسائل در نمونه‌ای متنوع از ۱۰۰ زبان بررسی شده‌اند که ۲۵ زبان از آنها الگوهای هجایی بسیار پیچیده‌ای دارند.

زبان‌هایی که ساختار هجایی بسیار پیچیده‌ای دارند، با تعدادی از ویژگی‌های آوایی، واجی و صرفی مشخص می‌شوند که آنها را از زبان‌هایی با الگوهای هجایی ساده‌تر متمایز می‌کند. این ویژگی‌ها شامل خصوصیات ویژه‌ای در سگمان‌ها و فرآیند‌های زبرزنجیری، شیوع بیشتر فرآیندهای کاهش واکه‌ها با نتایج شدید و نسبت‌های مورفم/واژه بالاتر است. نتایج نشان می‌دهند که ساختار هجایی بسیار پیچیده، یک نوع زبانی متمایز است که برخی از ویژگی‌ها را با سایر انواع واجی کل‌نگر پیشنهادی، از جمله زبان‌های تکیه‌گاهی و همخوانی، به اشتراک می‌گذارد. یافته‌ها حاکی از آن است که تکیه واژه و الگوهای خاص سازماندهی اشاره‌ای، نقش مهمی در توسعه تاریخی این الگوها از ساختارهای هجایی ساده‌تر ایفا می‌کنند.

The syllable is a natural unit of organization in spoken language whose strongest cross-linguistic patterns are often explained in terms of a universal preference for the CV structure. Syllable patterns involving long sequences of consonants are both typologically rare and theoretically marginalized, with few approaches treating these as natural or unproblematic structures. This book is an investigation of the properties of languages with highly complex syllable patterns. The two aims are (i) to establish whether these languages share other linguistic features in common such that they constitute a distinct linguistic type, and (ii) to identify possible diachronic paths and natural mechanisms by which these patterns come about in the history of a language. These issues are investigated in a diversified sample of 100 languages, 25 of which have highly complex syllable patterns.

Languages with highly complex syllable structure are characterized by a number of phonetic, phonological, and morphological features which serve to set them apart from languages with simpler syllable patterns. These include specific segmental and suprasegmental properties, a higher prevalence of vowel reduction processes with extreme outcomes, and higher average morpheme/word ratios. The results suggest that highly complex syllable structure is a linguistic type distinct from but sharing some characteristics with other proposed holistic phonological types, including stress-timed and consonantal languages. The results point to word stress and specific patterns of gestural organization as playing important roles in the diachronic development of these patterns out of simpler syllable structures.