ریل‌ها در خیابان: تاریخچه تراموا در بریتانیا و ایرلند ۲۰۲۰
Rails in the Road: A History of Tramways in Britain and Ireland 2020

نزدیک به ۱۵۰ سال است که ترامواهای مسافربری در بریتانیا وجود داشته‌اند، اما سرگذشت آن‌ها داستانی پرفراز و نشیب از صعود، افول و بازگشتی تدریجی است. ترامواها آمده و رفته‌اند، مورد عشق و نفرت قرار گرفته‌اند، محبوب و مسخره شده‌اند و از نظر سیاستمداران، برنامه‌ریزان و عموم مردم، هم بسیار مدرن و هم به‌طرز ناامیدکننده‌ای منسوخ به‌نظر رسیده‌اند. ترامواهای اسبی که از دهه‌ی ۱۸۶۰ از ایالات متحده‌ی آمریکا وارد شدند، اولین شکل ارزان‌قیمت حمل‌ونقل عمومی در خیابان‌های شهرها بودند. سیستم‌های الکتریکی از دهه‌ی ۱۸۹۰ تقریباً در تمام مناطق شهری توسعه یافتند و انقلابی در سفرهای شهری در دوران ادواردین ایجاد کردند.

یک قرن پیش، ترامواها در اوج خود بودند و همه‌ی مردم در سراسر کشور از آن‌ها استفاده می‌کردند. ترامواها نشانه‌ی غرور مدنی در شهرها و آبادی‌ها، از دوور تا دوبلین، به‌شمار می‌رفتند. اما تا دهه‌ی ۱۹۳۰ رو به زوال گذاشتند و جای خود را به اتوبوس‌ها و ترولی‌باس‌های ارزان‌تر و منعطف‌تر دادند. تا دهه‌ی ۱۹۵۰ تمام سیستم‌های اصلی در حال جایگزینی بودند. آخرین تراموای لندن در سال ۱۹۵۲ حرکت کرد و ده سال بعد، گلاسکو، شهری که بیشترین پیوند را با ترامواها داشت، شبکه‌ی خود را تعطیل کرد. فقط بلکپول، که به‌خاطر واگن‌های تزیین‌شده‌اش مشهور بود، یک سرویس عمومی را به کار انداخت و به‌نظر می‌رسید ترامواها تنها برای رفتن به گورستان ماشین‌ها و موزه‌ها سرنوشت‌سازی شده‌اند.

رنسانسی تدریجی از دهه‌ی ۱۹۸۰ آغاز شد، با افزایش علاقه به آنچه که اکنون به عنوان سیستم‌های «ریل سبک» در اروپا و آمریکای شمالی توصیف می‌شوند. در بریتانیا و ایرلند، ترامواهای مدرن از سال ۱۹۹۲ در خیابان‌های منچستر ظاهر شدند و پس از آن، به‌ترتیب در شفیلد، کرویدون، وست میدلندز، ناتینگهام، دوبلین و ادینبورگ (۲۰۱۴) نیز راه‌اندازی شدند. اکنون ترامواها به یک ویژگی آشنا و مهم در زندگی شهری قرن بیست‌و‌یکم تبدیل شده‌اند و توسعه‌های بیشتری نیز در راه است.

There have been passenger tramways in Britain for 150 years, but it is a rollercoaster story of rise, decline and a steady return. Trams have come and gone, been loved and hated, popular and derided, considered both wildly futuristic and hopelessly outdated by politicians, planners and the public alike. Horse trams, introduced from the USA in the 1860s, were the first cheap form of public transport on city streets. Electric systems were developed in nearly every urban area from the 1890s and revolutionised town travel in the Edwardian era.A century ago, trams were at their peak, used by everyone all over the country and a mark of civic pride in towns and cities from Dover to Dublin. But by the 1930s they were in decline and giving way to cheaper and more flexible buses and trolleybuses. By the 1950s all the major systems were being replaced. Londons last tram ran in 1952 and ten years later Glasgow, the city most firmly linked with trams, closed its network down. Only Blackpool, famous for its decorated cars, kept a public service running and trams seemed destined only for scrapyards and museums.A gradual renaissance took place from the 1980s, with growing interest in what are now described as light rail systems in Europe and North America. In the UK and Ireland modern trams were on the streets of Manchester from 1992, followed successively by Sheffield, Croydon, the West Midlands, Nottingham, Dublin and Edinburgh (2014). Trams are now set to be a familiar and significant feature of twenty-first century urban life, with more development on the way.