کاربین اِم۱ ۲۰۱۱
The M1 Carbine 2011

در سال 1938 رئیس پیاده نظام ایالات متحده از بخش مهمات ارتش درخواست کرد تا یک تفنگ کارابین برای استفاده توسط نیروهای خدماتی و پشتیبانی، توپچی‌ها، خدمه مسلسل‌ها، تانک‌سواران، خدمه خمپاره‌اندازها و سایر نیروهایی که نیازی به قدرت تفنگ M1 گرند نداشتند، تولید کند. استفاده موفقیت‌آمیز آلمان از نیروهای هوابرد و گلایدر در اوایل جنگ جهانی دوم، انگیزه مضاعفی به توسعه این سلاح جدید بخشید. این امر باعث ایجاد این نگرانی در بین افسران آمریکایی شد که نیروهایی که معمولاً پرسنل “پشت خطوط” محسوب می‌شوند، ممکن است مجبور به مبارزه با نیروهای زبده آلمانی شوند و بنابراین به سلاحی موثرتر از تپانچه‌های استاندارد خود نیاز خواهند داشت. کارابین M1 حاصل، نسخه کوتاه‌شده تفنگ خدمتی استاندارد نبود، بلکه طراحی کاملاً جدیدی بود که فشنگ جدیدی را شلیک می‌کرد. در نهایت، تولیدکنندگان متعددی با هم متحد شدند تا قبل از پایان جنگ بیش از شش میلیون کارابین M1 تولید کنند. این کتاب داستان کامل این سلاح را از طراحی، تا تاریخچه عملیاتی و تأثیر آن بر جنگ بررسی می‌کند.

In 1938 the US Chief of Infantry requested that the Ordnance Department develop a carbine to be used by service and support troops, artillerymen, machine-gun crews, tankers, mortar crews and other troops not needing the power of the M1 Garand rifle. The development of this new weapon was given an added impetus by Germany’s successful use of airborne and glider troops early on in World War II. This caused a fear amongst US officers that troops normally considered ‘behind the lines’ personnel might have to fight elite German troops and would therefore require a more effective weapon than their standard pistols. The resulting M1 Carbine was a not a shortened version of the standard service rifle but instead a brand-new design chambering a new cartridge. Eventually numerous manufacturers would combine to produce over six million M1 Carbines before the end of the war. This book charts the complete story of the weapon, from its design, to its operational history and its impact upon warfare.