مرگ، مردن، و پیوند اعضا: بازسازی اخلاق پزشکی در پایان زندگی ۲۰۱۲
Death, Dying, and Organ Transplantation: Reconstructing Medical Ethics at the End of Life 2012

میلر و تروگ در کتاب “مرگ، مُردن، و پیوند اعضا: بازسازی اخلاق پزشکی در انتهای زندگی”، اصول اساسی اخلاق پزشکیِ تثبیت شده را به چالش می کشند. آن ها استدلال می کنند که رویه ی معمولِ قطعِ فناوریِ حمایت از حیات در بیمارستان ها، منجر به مرگ بیماران می شود و اهداکنندگانِ اعضای حیاتی (قلب، ریه ها، کبد و هر دو کلیه) در زمان خارج کردنِ اعضایشان برای پیوند نجات بخش، واقعاً مرده نیستند. این رویه ها از نظر اخلاقی مشروع هستند، اما با قوانین سنتی اخلاق پزشکی که پزشکان نباید به طور عمدی باعث مرگ بیماران خود شوند و اینکه اعضای حیاتی فقط از اهداکنندگانِ مُرده قابل دریافت است، سازگار نیستند. میلر و تروگ در این کتاب، یک بررسی اخلاقی را آغاز می کنند که هدفش مواجهه صادقانه با واقعیت های عملکردهای پزشکی در انتهای زندگی است. آن ها این تصور غلط را آشکار می کنند که قطع حمایت از حیات صرفاً به بیماران اجازه می دهد تا در اثر شرایط پزشکی خود بمیرند، و دقت تعیین مرگ بیماران بستری در بیمارستان را بر اساس تشخیص “مرگ مغزی” قبل از اهدای عضو مورد مناقشه قرار می دهند. نویسندگان پس از شرح مفصلِ اشتباهات واقعی و مفهومی پیرامون رویه های فعلیِ تعیین مرگ به منظور اهدای عضو، یک توجیه اخلاقی جدید برای تهیه اعضای حیاتی ارائه می دهند. در چارچوب برنامه های معقول برای قطع حمایت از حیات، اهدای عضو قبل از مرگ به بیمارانِ هنوز زنده آسیبی نمی رساند و حق آن ها را ضایع نمی کند، مشروط بر اینکه رضایت معتبری برای توقف درمان و اهدای عضو دریافت شده باشد. نویسندگان با تشخیص دشواری های عملی در مواجهه با حقیقت در مورد اهدای عضو، یک توجیه جایگزین عمل گرایانه نیز بر اساس مفهومِ داستان های حقوقیِ شفاف ارائه می دهند. در مجموع، میلر و تروگ استدلال می کنند که برای حفظ مشروعیت رویه های انتهای زندگی، نیازمند بازسازی اخلاق پزشکی هستیم.

In Death, Dying, and Organ Transplantation: Reconstructing Medical Ethics at the End of Life, Miller and Truog challenge fundamental doctrines of established medical ethics. They argue that the routine practice of stopping life support technology in hospitals causes the death of patients and that donors of vital organs (hearts, lungs, liver, and both kidneys) are not really dead at the time that their organs are removed for life-saving transplantation. These practices are ethically legitimate but are not compatible with traditional rules of medical ethics that doctors must not intentionally cause the death of their patients and that vital organs can be obtained for transplantation only from dead donors. In this book Miller and Truog undertake an ethical examination that aims to honestly face the reality of medical practices at the end of life. They expose the misconception that stopping life support merely allows patients to die from their medical conditions, and they dispute the accuracy of determining death of hospitalized patients on the basis of a diagnosis of “brain death” prior to vital organ donation. After detailing the factual and conceptual errors surrounding current practices of determining death for the purpose of organ donation, the authors develop a novel ethical account of procuring vital organs. In the context of reasonable plans to withdraw life support, still-living patients are not harmed or wronged by organ donation prior to their death, provided that valid consent has been obtained for stopping treatment and for organ donation. Recognizing practical difficulties in facing the truth regarding organ donation, the authors also develop a pragmatic alternative account based on the concept of transparent legal fictions. In sum, Miller and Truog argue that in order to preserve the legitimacy of end-of-life practices, we need to reconstruct medical ethics.